Сураи Аль-Инсан — Оят 17

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «يُسْقَوْنَ»: ба онҳо нӯшонида мешавад.
• «كَأْسًا»: ҷоми шароб (пур аз нӯшокӣ).
• «مِزَاجُهَا»: омехта ва таркиби он.
• «زَنجَبِيلًا»: занҷабил — як навъ гиёҳи хушбӯй ва бомазза, ки дар дунё маъруф аст.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пеши ин оят Аллоҳ таоло подоши некӯкоронро дар биҳишт баён карда, акнун мефармояд, ки дар он ҷо ба онҳо ҷоме нӯшокӣ медиҳанд, ки бо занҷабил омехта шудааст. Ин нӯшокӣ шароби поки биҳиштӣ аст, ки хосияти занҷабил ба он омехта гардидааст — на барои он ки талхӣ ё нохушӣ дошта бошад, балки барои хуштаъмтар ва бомаззатар гардидани он. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «занҷабил» номи чашмае дар биҳишт аст, ки нӯшокии биҳиштиён аз он гирифта мешавад ва маззаи занҷабил дорад. Ин нӯшокӣ ба онҳо бо дастҳои хизматгорони биҳишт пешкаш мегардад ва онҳо онро бо камоли розигӣ ва лаззат менӯшанд. Ин неъмат барои он аст, ки Аллоҳ бандагони некӯкорро дар охират бо беҳтарин нозу неъматҳо мукофот медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои лаззатҳои пок ва бепоён аст, ки ҳеҷ чашм надида ва ҳеҷ гӯш нашунидааст.
• Аллоҳ таоло бандагони солеҳро дар охират бо неъматҳои гуногун мукофот медиҳад, ки ин ба инсон умед ва рағбат мебахшад барои ибодат ва некӯкорӣ.
• Нӯшокиҳои биҳиштӣ на танҳо пок, балки бомазза ва хуштаъм ҳастанд — ин ҳикмати Аллоҳро дар офариниш нишон медиҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ваъдаҳои Аллоҳ бовар кунем ва барои расидан ба ин неъматҳо амали солеҳ анҷом диҳем.
• Ёдовар мешавад, ки лаззатҳои дунё нисбат ба лаззатҳои охират ҳеҷ чиз нестанд ва инсон бояд ҳадафи асосиашро охират қарор диҳад.