Сураи Аль-Инсан — Оят 23

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «إِنَّا»: ҳарфи таъкид аст, ки маънои «бешубҳа Мо»-ро ифода мекунад.

— «نَحْنُ»: ҷонишини ҷамъ барои таъзим ва бузургдошти Аллоҳ таоло.

— «نَزَّلْنَا»: феъли гузашта аз решаи «نزل», яъне фурӯ фиристодем, ба тадриҷ нозил кардем.

— «تَنزِيلًا»: масдари таъкидӣ, ки фурӯ фиристодани комил ва мукаммалро мерасонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бо таъкиди дучанд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки бешубҳа Мо Қуръонро бар ту фурӯ фиристодем, фурӯ фиристодани комил ва мукаммал. Ин Қуръон аз ҷониби Мо нозил шудааст, то мардумро бо он чизҳое, ки дар он аз ваъда ва таҳдид, савоб ва ҷазо ҳаст, панд диҳӣ. Мо онро ба якбора нозил накардем, балки ба тадриҷ, оят баъд аз оят, фурӯ фиристодем, то дилҳоро устувор гардонад ва фаҳмидани он барои мардум осонтар бошад.

1. Фоидаҳои баргирифта аз оят:

— Қуръон каломи Аллоҳи Таъоло аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани башар.

— Нозил шудани Қуръон ба тадриҷ ҳикмате дорад: дилҳоро устувор мекунад ва омӯзишу амал ба онро осон месозад.

— Паёмбар (с) танҳо воситаи расонидани ваҳй аст ва Қуръон ба Ӯ аз ҷониби Аллоҳ нозил шудааст.

— Қуръон роҳнамо ва пандомӯз барои тамоми мардум аст, ки дар он ваъда, таҳдид, савоб ва ҷазо мавҷуд аст.

— Ин оят моро ба сӯи хондани Қуръон, андеша дар маъноҳои он ва амал ба дастурҳои он ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират комёб шавем.