Сураи Аль-Мурсалят — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «Вайл»: ҳалокат, азоб ва хорӣ.

— «Йавмаиз»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «Муказзибин»: дурӯғбарандорон, яъне касоне ки қудрати Худоро инкор мекунанд ва оятҳои Ӯро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз — рӯзи қиёмат — барои дурӯғбарандагон ҳалокат, азоби сахт ва зиён аст. Инҳо касоне ҳастанд, ки қудрати Худовандро барои зинда кардани мурдагон ва барпо кардани ҳисоб инкор карданд ва оятҳои Ӯро дурӯғ шумориданд. Пас онҳоро дар он рӯз азоб ва хорӣ интизор аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят огоҳӣ медиҳад, ки инкори қудрати Худо ва дурӯғ шуморидани оятҳои Ӯ оқибати бад дорад.

— Мӯъмин бояд ба қудрати бепоёни Худо бовар дошта бошад ва ҳеҷ гоҳ оятҳои Ӯро инкор накунад.

— Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.

— Ин оят инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо тарғиб мекунад, то аз гурӯҳи дурӯғбарандагон набошад.

— Ва мӯъминро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худо водор мекунад, то дар он рӯз аз азоб наҷот ёбад.