سورت مرسلات — آیت 27

د کلمو معناګانې:

• رَوَاسِيَ: کلکې، ټینګې غرونه چې په ځمکه کې پخې شوې وي.
• شَامِخَاتٍ: لوړې، اوچتې غرونه.
• فُرَاتًا: ډېر خوږ او تازه اوبه، هغه اوبه چې تنده ماته کړي او ښکلي وي.

د آیت تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د خپلو لویو نعمتونو یادونه کوي او وایي چې موږ په ځمکه کې لوړ او کلک غرونه کېښودل، هغه غرونه چې د ځمکې د ټینګښت سبب ګرځي، تر څو ځمکه له خلکو سره ونه خوځي او نه ډوبیږي. بیا الله تعالی خپل بل لوی نعمت یادوي او وایي چې موږ تاسو ته ډېر خوږ او تازه اوبه درکړې دي، هغه اوبه چې تنده ماته کوي، ساتونکې روغتیا ده او د ژوند د دوام سبب ګرځي. دا دوه لوی نعمتونه (غرونه او خوږې اوبه) د الله تعالی د قدرت او رحمت نښې دي، چې انسان باید پرې غور وکړي او د الله تعالی شکر وباسي.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• الله تعالی د خپلو بندګانو لپاره ځمکه په غرونو سره مضبوطه کړې ده، تر څو دوی په آرامۍ کې ژوند وکړي. دا د الله تعالی د رحمت او قدرت ښکارندوی دی.
• خوږې او تازه اوبه د الله تعالی له لویو نعمتونو څخه دي، چې پرته له هغو ژوند ناممکن دی. نو انسان باید د دې نعمت په ارزښت پوه شي او له اسراف او ضایع کولو څخه یې ډډه وکړي.
• هغه ذات چې دومره لوی غرونه یې پیدا کړي او له اسمان څخه یې خوږې اوبه راوغوځولې، یقیناً هغه د مړیو له بیا ژوندي کولو وړ دی. دا آیت د قیامت د ورځې د بیا ژوندي کېدو په اړه د الله تعالی د قدرت ثبوت دی.
• په دې آیت کې د الله تعالی د نعمتونو یادونه د زړونو د نرمولو او د الله تعالی سره د مینې د زیاتولو سبب ګرځي، ځکه چې کله انسان د الله تعالی نعمتونه ویني، نو په زړه کې یې د هغه شکر او عبادت زیاتیږي.