Сураи Ан-Наба — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَذُوقُوا: Пас бичашед, яъне бигед ва ҳис кунед азоби Худоро.
• عَذَابًا: Азоб, ҷазои дардовар.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба кофирон ва ситамгарон аст, ки дар рӯзи қиёмат ба онҳо гуфта мешавад: «Пас бичашед азоби дӯзахро, ки ин ҷазои аъмоли бади шумост». Онҳо дар дунё ба рӯзи ҳисоб бовар надоштанд ва ба паёмҳои паёмбарон дурӯғ мебароварданд. Ҳама чизро Худо дар Лавҳи Маҳфуз навиштааст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест. Ба онҳо гуфта мешавад, ки азоби дӯзахро бичашед, зеро ҳаргиз ба шумо афзуда намешавад, магар азоб бар азоб. Яъне ҳар дафъа ки азобро таҳаммул мекунанд, боз азоби нав ва сахттар ба онҳо илова мегардад, ва ин азоб ҳаргиз кам намешавад ва тамом намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳисобу китоби аъмол ҳатман воқеъ мешавад.
• Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё аз гуноҳу ситам дурӣ ҷӯем ва ба аҳкоми Ислом амал кунем.
• Нишон медиҳад, ки раҳмати Худо барои бандагони некӯкор бузург аст ва азоби Ӯ барои кофирон ва ситамгарон сахт ва абадӣ аст.
• Моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем ва ба паёмҳои паёмбарон имон оварем, то аз чунин азоб наҷот ёбем.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад ва адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст.