Сураи Ан-Наба — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: ҳарфест барои рад кардан ва ботил гардондани гуфтаи душманон.
• «سَيَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳанд донист.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гуфтаҳои кофироне, ки Қуръон ва рӯзи қиёматро дурӯғ мешумурданд. Худованд мефармояд, ки ин гуфтаҳои онҳо ҳеҷ асосе надорад ва ба зудӣ онҳо оқибати бади такзиб ва инкори худро хоҳанд донист. Он гоҳ ки азобу сазои Худо бар онҳо фурӯ меояд, ҳақиқати он чизе, ки Паёмбар (с) оварда буд, барояшон ошкор мегардад. Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои онҳо, то аз ғурур ва саркашӣ даст кашанд ва ба сӯи ҳақ рӯй оваранд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкори ҳақ ҳеҷ гоҳ бениҷом намемонад ва ҳар як инкоркунанда рӯзе оқибати амали худро хоҳад дид.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад, ин боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои мӯъминон аст.
• Оят даъват мекунад, ки инсон пеш аз фаро расидани азоб тавба кунад ва ба сӯи Худо бозгардад.
• Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва он чизе, ки Паёмбар (с) овардааст, ҳақ аст, зеро Худованд аз оянда хабар медиҳад ва ин хабар ҳатман ба амал меояд.
• Ин оят сабақест барои ҳамаи инсонҳо, ки аз такзиб ва инкори оёти Худо бипарҳезанд ва ба он чизе, ки Худо ва Паёмбараш фармудаанд, бовар кунанд.