Сураи Ан-Наба — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ» (сумма): сипас, баъд.

— «كَلَّا» (калла): ҳаргиз, не, ин раддия ва боздоштан аст.

— «سَيَعْلَمُونَ» (саяъламун): ба зудӣ хоҳанд донист.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи боздошт ва огоҳии қатъиест, ки ба инкоркунандагони рӯзи қиёмат ва паёмбари Худо (с) равона шудааст. Онон гумон мекунанд, ки ҳақиқати ҳол он аст, ки худ мепиндоранд, аммо чунин нест. Ба зудӣ онҳо натиҷаи инкори худро хоҳанд дид ва ҳақиқате, ки Худованд онҳоро аз он огоҳ карда буд, барояшон ошкор мегардад. Онҳо дар рӯзи қиёмат хоҳанд фаҳмид, ки Худо бо онҳо чӣ муомила хоҳад кард ва он гоҳ яқин хоҳанд донист, ки он чӣ Муҳаммад (с) аз Қуръон ва эҳёи баъд аз марг оварда буд, рост ва дуруст аст. Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои онҳо, то аз ғафлат бедор шаванд. Ҳамчунин такрори боздошт дар ин оят барои таъкид ва қатъият бахшидан ба маънӣ аст, то ҳеҷ шубҳае боқӣ намонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳар амалу гуфтори ӯ рӯзе мавриди ҳисоб қарор мегирад ва ҳақиқат ошкор мешавад.

— Инкор ва рад кардани ҳақиқат ҳеҷ гоҳ бенитиҷа намемонад; ба зудӣ ё дер, оқибати он равшан мегардад.

— Қуръон оятҳои огоҳкунандаро такрор мекунад, то дилҳо бедор шаванд ва инсон ба худ ояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмҳои Худо ва паёмбарон бовар кунем ва аз инкор дурӣ ҷӯем.

— Ваъдаи Худо ҳатмӣ аст; ҳар кас ростӣ ва дурустии Қуръонро дар ниҳоят хоҳад донист, хоҳ дар дунё, хоҳ дар охират.

— Ин оят моро ба тафаккур ва омодагӣ барои рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.