Сураи Ан-Назиат — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• فَحَشَرَ: ҷамъ кард, гирд овард.
• فَنَادَىٰ: пас нидо кард, овоз дод, эълон намуд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн пас аз он ки худро дар баробари даъвати Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) оҷиз дид, қавм ва пайравони худро гирд овард ва бо овози баланд ба онҳо нидо кард. Ӯ мехост бо ҷамъоварии мардум ва эълони худхоҳии худ, мавқеи хешро мустаҳкам созад ва мардумро ба муқобили Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) биангезад. Ӯ дар он нидо худро «парвардигори олӣ» хонд ва даъвои худоӣ кард. Ин амали Фиръавн намунаи ошкори саркашӣ ва гарданкашӣ дар баробари Парвардигори ҷаҳон буд. Баъд аз ин ҳодиса, Аллоҳ таоло ӯро дар дунё ва охират бо азоби сахт гирифтор кард ва ӯро ибрат ва намунаи ҳалокат барои ҳамаи саркашон гардонд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар гуна саркашӣ ва худхоҳӣ дар баробари даъвати ҳақ саранҷом ба ҳалокат мерасонад.
• Фиръавн бо ҷамъоварии қавм ва нидои худ натавонист ҳақро ботил созад; ин ба мо меомӯзад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ саркашеро беҷазо намегузорад; ин боиси умедворӣ ба адолати илоҳӣ мегардад.
• Қиссаҳои қуръонӣ барои мо ибрат ва пандомӯзанд, то аз роҳи саркашон дурӣ ҷӯем ва ба роҳи ҳақ пайравӣ кунем.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки қудрату сарват ва ҷамъоварии мардум набояд боиси ғурур ва фаромӯш кардани Аллоҳ шаванд.