Сураи Ан-Назиат — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

• «أَدْبَرَ»: рӯй гардонд, пушт кард, яъне аз ҳақ рӯй тофт.
• «يَسْعَىٰ»: кӯшиш мекард, шитоб мекард, дар роҳи фасод ва мухолифат мерафт.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн нишонаи бузурги Худоро — асо ва дастро нишон дод, Фиръавн паёмбари Худоро дурӯғ шуморид ва ба Парвардигораш нофармонӣ кард. Сипас аз имон рӯй гардонд ва бо тамоми кӯшиш ба муқобили Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҳақ бархост. Ӯ на танҳо имон наовард, балки бо ҷидду ҷаҳд дар роҳи инкор ва фасод кӯшиш мекард. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин рӯй гардондан пас аз дидани асо ба сурати аждаҳо буд, ки аз тарс рӯй тофт ва ба замин гурехт, то дар он фасод кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто дидани нишонаҳои бузурги Худо барои касе ки дилаш ба ҳақ кушода нест, фоида намедиҳад.
• Такбар ва ғурур метавонад инсонро аз имон ва итоат дур кунад, чунон ки Фиръавнро дур кард.
• Худованд паёмбаронашро бо нишонаҳои равшан мефиристад, то ҳуҷҷат бар мардум тамом шавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳақ рӯй орем ва аз мухолифат бо он бипарҳезем, зеро оқибати инкор ва фасод нобудӣ аст.
• Қуръон ҳақро бо мисолҳои возеҳ баён мекунад, то инсонҳо роҳи ростро пайдо кунанд ва ба он ҳидоят шаванд.