Surah Al-Anfal — Aya 14

Ma’anonin Kalmomin:

“Zaƙumu” (ذَٰلِكُمْ): wannan azabar da aka ambata a gabanin wannan aya, wato azabar duniya da aka sauƙaƙa wa kafirai a yaƙin Badar.

“Fa żūqūhu” (فَذُوقُوهُ): ku ɗanɗana shi a duniyar nan, ku ji zafinsa.

“Wa anna lil-kāfirīna ‘ażāban-nār” (وَأَنَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابَ النَّارِ): kuma lalle ga kafirai akwai azabar wuta a Lahira.

Fassarar Aya:

Ya ku kafirai da kuka saba wa Allah da Manzonsa, wannan azabar da aka gaggauta muku a duniya (kamarsu kashe-kashe da kama a yaƙin Badar) ita ce azabar ku ta farko. To, ku ɗanɗana ta a rayuwar duniya, ku san cewa ba ita ce ƙarshen azabar ba. Domin lalle a Lahira, ga dukan waɗanda suka mutu a kan kafircinsu da girman kai, akwai azabar wuta mai tsanani wadda ba ta ƙarewa. Wannan azabar duniya ita ce ɗan misali kaɗan na abin da ke jiransu, domin azabar wuta ta fi wannan tsanani da yawa.

Fannoni da darussa da ake iya samu daga wannan aya:

1. Azabar Allah a duniya tana nan a matsayin gargaɗi da tunatarwa ga mutane, domin su tuba kafin su gamu da azabar Lahira.
2. Kafirai waɗanda suka saba wa Allah da Manzonsa suna da azaba biyu: azabar duniya (kamar yadda suka ɗanɗana a Badar) da kuma azabar wuta a Lahira.
3. Wannan aya tana ƙarfafa muminai da su tsaya tsayin daka a kan addininsu, domin suna da alheri a duniya da kuma a Lahira, yayin da abokan gābansu suna da wulakanci a duniya da kuma azaba mai raɗaɗi a Lahira.
4. Tana tunatar da mutane cewa rayuwar duniya ba ita ce makoma ta ƙarshe ba, amma akwai wata rayuwa mai dawwama wadda za a yi lissafi a cikinta.
5. Tana nuna wa mutane cewa Allah mai ƙarfi ne, mai iya azabtar da maƙiyansa, kuma ba ya mantawa da ayyukan kowa, domin ya yi musu sakamako a duniya da kuma a Lahira.