Аль-Анфаль сүрәсе — Аять 56

Сүзләрнең мәгънәләре:

• «Гәhed» — килешү, вәгъдә, ант белән ныгытылган килешү.
• «Йәнқүзун» — бозалар, үтәмиләр, кире кагалар.
• «Лә йәттәқун» — Аллаһтан курыкмыйлар, тәкъвалык итмиләр.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Пәйгамбәребез Мөхәммәд салләллаһу галәйһи вә сәлләмгә мөрәҗәгать итеп, аларның дошманнары арасындагы бер төркем кешеләрне — әйтик, Бәни Курайза яһүдләрен — тасвирлый. Алар Пәйгамбәр белән килешү төзегән иделәр: сугышмаска, дошманга ярдәм итмәскә, яшерен эшләрне ачмаска дип вәгъдә биргәннәр. Ләкин алар бу вәгъдәләрен бер генә тапкыр түгел, ә һәр очракта, һәр килешүдә боза торган иделәр. Алар мөшрикләргә корал белән ярдәм иттеләр, Пәйгамбәргә каршы сугышуда аларга булыштылар. Һәм боларның барысын да алар Аллаһтан курыкмыйча, Аның ґәзабыннан куркып тукталмыйча эшләделәр. Аларның йөрәкләрендә иман яктысы юк иде, шуңа күрә алар өчен килешүне бозу гади эш иде. Аларга ышанып булмый, чөнки аларның сүзләре дөреслеккә нигезләнмәгән, ә мәнфәгатьләренә генә корылган иде.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Килешү төзегән кешеләргә килешүне үтәү — иманның бер өлеше, ә аны бозу — монафикълык билгесе.
2. Дошманнар белән килешү төзегәндә дә, аларның хыянәт итү мөмкинлеген истә тотып, сак булырга кирәк.
3. Аллаһы Тәгалә Үз Пәйгамбәрен дошманнарның хыянәтеннән саклап, аларның эшләрен фаш итә, бу — мөэминнәргә сабак: Аллаһка тәвәккәл итү һәм аның ярдәменә ышанырга кирәк.
4. Тәкъвалык — ягъни Аллаһтан курку — кешене дөрес юлда тота, ә тәкъвасыз кеше теләсә нинди начар эшкә бара ала.
5. Ислам динендә вәгъдәгә тугрылык — бөек әхлакый сыйфат, һәм мөселман һәрвакыт үз сүзендә торырга тиеш.