ሱረቱ አል-አንፋል — አንቀጽ 56

የቃላት ፍች፡-

• ዐሃድተ (ዐህድ ገቡ)፡- ቃል ኪዳን ገቡ፣ ስምምነት ፈረሙ።
• ያንቁዱና (ያፈርሳሉ)፡- ያፈርሳሉ፣ ይሻራሉ።
• ዐህደሁም (ቃል ኪዳናቸውን)፡- የገቡትን ስምምነት።
• ያትቁን (ይጠነቀቃሉ / ይፈራሉ)፡- አላህን ይፈራሉ ማለት ነው።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፡-

ይህች አንቀጽ የሚያመለክተው ከአይሁዶች መካከል እነዚያን ከነቢዩ ሙሐመድ (ሰለላሁ ዐለይሂ ወሰለም) ጋር ቃል ኪዳን የገቡትን ሰዎች ነው። እነዚህ ሰዎች በወቅቱ ከነቢዩ (ሰ.ዐ.ወ) ጋር በሰላም ለመኖርና በጠላቶቹ ላይ ላለመርዳት ቃል ኪዳን ገብተው ነበር። ነገር ግን ቃል ኪዳናቸውን ደጋግመው ያፈርሱ ነበር፤ በተለይም የቁረይዛ ጎሳ ከነሱ መሪ ካዕብ ኢብኑ አሽረፍ ጋር። ነቢዩ (ሰ.ዐ.ወ) በጠላቶች ላይ እንዳይረዷቸው ቃል ኪዳን ሲገቡ፣ በወቅቱ ግን ለአጋሪዎቹ የጦር መሳሪያ በመስጠት በነቢዩ ላይ ይረዷቸው ነበር። ይህን ያደርጉ የነበረውም አላህን ሳይፈሩ እና የቃል ኪዳን ክብርን ሳያከብሩ ነው። እነዚህ ሰዎች አላህን አይፈሩም፣ ከቅጣቱም አይጠነቀቁም፣ ለቃል ኪዳናቸውም ታማኝነት የላቸውም።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. በእስልምና ውስጥ ቃል ኪዳንን መጠበቅ ከታላላቅ ሃይማኖታዊ ግዴታዎች አንዱ ነው፤ ሙስሊም ቃል የገባውን ነገር የመፈጸም ከፍተኛ ኃላፊነት አለበት።
2. አላህን መፍራትና መጠንቀቅ ሰውን ከክፋትና ከክህደት የሚከላከለው ትልቁ መሠረት ነው፤ አላህን የማይፈራ ሰው ማንኛውንም ወንጀል ሊሠራ ይችላል።
3. እስልምና ሰላምንና ስምምነትን የሚያከብር ሃይማኖት ነው፤ ነገር ግን ቃላቸውን የሚያፈርሱና ክህደትን የሚያደርጉ ሰዎች ላይ ጥብቅ አቋም ይይዛል።
4. የሰው ባሕርይ ክፉ ከሆነና አላህን ካልፈራ፣ ቃል ኪዳንና ስምምነት ለእሱ ምንም ፋይዳ የለውም፤ ስለዚህ ከእንደዚህ ሰዎች መጠንቀቅ ይገባል።
5. በማኅበረሰብ ውስጥ ሰላምና መረጋጋት እንዲሰፍን ቃል ኪዳንን ማክበር ወሳኝ ሚና እንዳለው ትምህርት እንማራለን፤ ቃል ኪዳን የሚፈርስ ሰው የማኅበረሰቡን ሰላም የሚያውክ ነው።