Surat 'Abasa — Ayat 37

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• لِكُلِّ امْرِئٍ : saben wong lanang utawa wong (manungsa)
• يَوْمَئِذٍ : ing dina iku (dina kiamat)
• شَأْنٌ : kahanan, urusan, utawa perkara
• يُغْنِيهِ : nyukupi, nggawe ora butuh marang liyan, utawa nggatekake awake dhewe

2) Tegesing ayat:

Ing dina kiamat, saben wong saka wong-wong mau duwe urusan lan kahanan dhewe-dhewe kang nggawe dheweke ora bisa mikir lan nggatekake wong liya. Kahanan kang abot banget ing dina iku nggawe saben wong mung bisa ngurus awake dhewe, ora bisa nulungi sanak sadulur, ora bisa nggatekake bapak, ibu, bojo, lan anak-anake. Kabeh padha ngadhepi urusane dhewe-dhewe kang kebak rasa kuwatir lan wedi. Ora ana siji-sijia kang bisa nggatekake liyan amarga abote kahanan ing dina iku.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita yen dina kiamat iku dina kang kebak kahanan abot lan ngeri, mula kita kudu nyiapake awake dhewe saka saiki kanthi nindakake kabecikan lan ninggalake larangan.
• Ing dina iku ora ana kang bisa nulungi kita, ora bapak, ora ibu, ora bojo, ora anak. Mung amal kabecikan kita dhewe kang bisa mitulungi.
• Ayat iki nuwuhake rasa eling marang akhirat, supaya kita ora mung mikir babagan donya wae, nanging uga mikir babagan urip sawise mati.
• Kanthi mangerteni abote dina kiamat, kita dadi luwih semangat anggone ngibadah lan cedhak marang Allah.
• Ayat iki mulangake yen saben wong bakal tanggung jawab marang awake dhewe, mula aja seneng nyalahake wong liya utawa ngarep-arep pitulungan saka manungsa wae.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama kang kebak pitutur lan pepeling, supaya manungsa bisa urip kanthi bener lan ora kesasar.