Сураи Абаса — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• وُجُوهٌ: чеҳраҳо, рӯйҳо.
• يَوْمَئِذٍ: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• عَلَيْهَا: бар онҳо, дар рӯи онҳо.
• غَبَرَةٌ: ғубор, чанголудӣ, гарду ғубор.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат чеҳраҳое ҳастанд, ки бар онҳо ғубор ва чанг нишастааст. Ин чеҳраҳо чеҳраҳои бадбахтону гумроҳон ва кофирон мебошанд, ки дар дунё ба неъматҳои Худо ношукрӣ карда, оёти Ӯро дурӯғ шуморидаанд ва аз ҳудуди ҳалолу ҳаром гузаштаанд. Ғуборе, ки бар рӯи онҳо аст, нишонаи хорӣ, пастӣ ва ғамгинӣ аст, ки онҳоро дар он рӯз фаро мегирад. Ин ҳолат дар муқобили чеҳраҳои неъматёфтагон аст, ки дар оятҳои пеши ин сура равшану шодмон тасвир шудаанд. Пас, ғубор бар рӯйҳо ишора ба зиллат ва сарзаниш аст, на танҳо як ғубори оддӣ.

1. Фоидаҳо:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати кофарӣ ва ношукрӣ ба неъматҳои Худо хорӣ ва расвоӣ дар рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят боиси тарс аз гуноҳ ва таваҷҷуҳ ба сӯи некиву шукргузорӣ мегардад.
• Моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва оёти он бовар дошта бошем ва аз ҳаромҳо парҳез кунем.
• Инчунин нишон медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст: ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо ё мукофот мегирад.
• Ва моро ба сӯи роҳи рост, ки роҳи неъмат ва саодат аст, ҳидоят мекунад, то ки чеҳраҳои мо дар он рӯз равшану шодмон бошад, на ғуборгин ва ғамгин.