سوره عبس — آیه 40

معانی کلمات:

• غَبَرَةٌ: به معنای غبار و گرد و خاک است که بر چیزی مینشیند.

تفسیر آیه:

در آن روز بزرگ قیامت، چهرههایی هستند که غبار غم و اندوه آنها را پوشانده است. این چهرهها متعلق به بدبختان و گناهکارانی است که در زندگی دنیا نعمتهای خداوند را ناسپاسی کردند، آیات او را دروغ شمردند و با فجور و طغیان، حریم الهی را شکستند. این غبار، نشانهی ذلت و خواری آنها در برابر پروردگار است؛ در حالی که در مقابل، چهرههای مؤمنان و نیکوکاران در آن روز روشن، شاداب و خندان است. این تضاد آشکار، نتیجهی اعمالی است که انسانها در دنیا انجام دادهاند؛ هر کس بذر نیکی کاشت، شادی درو میکند و هر که راه کفر و گناه را پیمود، جز غبار و تاریکی و اندوه بهرهای نخواهد برد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه یادآور عدالت مطلق خداوند است که در قیامت، نیکوکار و بدکار را یکسان پاداش نمیدهد و هر کس نتیجهی عمل خود را میبیند.
• هشدار به انسانها که به نعمتهای الهی کفران نکنند و با طغیان و سرکشی، آیندهی خود را تیره نسازند؛ چرا که پشیمانی در آن روز سودی ندارد.
• این آیه انگیزهای برای مؤمنان است تا با ایمان و عمل صالح، چهرهای روشن و دلی شاد برای آخرت خود فراهم کنند و از تاریکی و غبار غفلت و گناه دوری جویند.
• نشان میدهد که زیبایی و زشتی حقیقی در قیامت آشکار میشود؛ پس بهتر است انسان به جای ظاهر دنیا، به باطن اعمال خود توجه کند.