Сураи Абаса — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• «ضَاحِكَةٌ»: хандакунанда, яъне чеҳраҳое, ки аз шодӣ ва хурсандӣ механданд.
• «مُّسْتَبْشِرَةٌ»: шодмон, хушҳол ва башоратёфта, яъне чеҳраҳое, ки аз гирифтани неъматҳо ва раҳмати Худо хурсандӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат чеҳраҳои аҳли биҳишт равшан, нурбор ва шод хоҳанд буд. Онҳо аз он чизе, ки Худованди меҳрубон барояшон омода кардааст — аз раҳмат, мағфират ва карамҳои худ — хандакунон ва хушҳоланд. Ин чеҳраҳо нишонаи хушбахтии абадӣ ва комёбии онҳост, ки ба сабаби имон ва амалҳои нек ба он расидаанд. Онҳо ба он чизе, ки Худо барояшон ато кардааст, шодмонӣ мекунанд ва ин шодӣ дар чеҳраҳояшон намоён аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки саъю кӯшиш дар роҳи Худо ва имони дуруст дар охират ба шодӣ ва хушбахтии абадӣ мерасонад.
• Худованди меҳрубон ба бандагони солеҳ ваъдаи раҳмат ва карам додааст, ки ин ба дилҳо умед ва оромӣ мебахшад.
• Ин оят моро ба сӯи некӣ ва амалҳои шоиста тарғиб мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз зумраи шодмонҳо бошем.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои охират ба неъматҳои дунё монанд нестанд; онҳо абадӣ ва беҳтаранд ва барои онҳо бояд талош кард.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро ваъдаи Худо ҳақ аст ва бандагони некро ҳамеша подоши нек медиҳад.