Сураи Абаса — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

— «يَخْشَىٰ»: аз решаи «خَشْيَة» аст, ки маънои тарс ва ҳазар карданро дорад, яъне тарсидан аз Худованд бо эҳтиром ва бузургдошт. Дар ин ҷо мурод тарсидани он мард аз Худост.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи марде нозил шудааст, ки ҳақиқатро ҷӯё буд ва аз Худованд метарсид, ки мабодо дар роҳи ҳидоят кӯтоҳӣ кунад. Ӯ бо ҳарисӣ ва шавқи зиёд ба сӯи Паёмбар (с) меомад, то аз ӯ дониш ва роҳнамоӣ бигирад, ва дар дилаш аз Худованди Мутаъол тарс дошт, ки мабодо вазифаи худро дар ёдгирии ҳақ ва пайравӣ аз ҳидоят дуруст иҷро накунад. Ин оят нишон медиҳад, ки чунин шахс — ки ташнаи ҳақиқат ва тарсон аз Худост — сазовори таваҷҷуҳи бештар аст, на касе ки аз ҳақ рӯй мегардонад ва худро бениёз мешуморад. Худованд дар ин сура ба Паёмбар (с) таълим медиҳад, ки дар даъват бояд ба ҳоли ҳақҷӯён ва худотарсон таваҷҷуҳи хосса зоҳир шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тарсидан аз Худованд ва ҳарис будан ба донистани ҳақиқат сифатҳои писандидаанд ва Худованд чунин бандагонро дӯст медорад.

— Ҳар кас, ки ба сӯи Худо ва Паёмбараш бо ихлос ва тарси Худо қадам мегузорад, ҷои эҳтиром ва таваҷҷуҳи хосса дорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар даъват ва таълим бояд ба ҳоли ташнагони ҳақиқат ва худотарсон аҳамияти бештар диҳем.

— Тарси Худо сабаби наздик шудан ба Худованд ва гирифтани ҳидоят аст, на сабаби дурӣ аз раҳмати Ӯ.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша дар ҷустуҷӯи ҳақиқат бошем ва аз Худо битарсем, ки мабодо дар иҷрои вазифаҳои худ кӯтоҳӣ кунем.