Сураи Ат-Таквир — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— الْوُحُوشُ: ҷамъи «ваҳш» аст, яъне ҳайвонҳои ваҳшӣ ва даррандаҳое, ки дар биёбонҳо ва ҷангалҳо зиндагӣ мекунанд ва аз одамон дур мебошанд.

— حُشِرَتْ: аз решаи «ҳашр» буда, маънои ҷамъ кардан ва гирд оварданро дорад. Дар истилоҳи шаръӣ ба ҷамъ овардани махлуқот дар рӯзи қиёмат ишора мекунад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол яке аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёматро баён мекунад: он гоҳ ки ҳайвонҳои ваҳшӣ ва даррандаҳое, ки дар дунё дар биёбону кӯҳсорҳо пароканда буданд ва ҳар яке дар ҷои худ зиндагӣ мекард, ҳамагӣ ҷамъ оварда мешаванд. Онҳо дар як майдони васеъ гирд оварда мешаванд, то ки Худованд дар миёни онҳо ба адлу инсоф доварӣ кунад ва ҳаққи онҳоеро, ки дар дунё ба онҳо зулм шудааст, аз золимон бигирад. Ин ҷамъоварӣ нишонаи он аст, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб ва адолати комил аст ва ҳеҷ чиз аз доираи адлу инсофи Худованд берун намемонад. Баъд аз он ки ҳисоби ҳайвонҳо анҷом ёфт, онҳо ба хок табдил мешаванд, зеро онҳо барои ҷазо ё подоши абадӣ офарида нашудаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худованд дар рӯзи қиёмат ба ғоят комил аст, то ҷое ки ҳатто ҳайвонҳои ваҳшӣ низ ҳисобу китоб мешаванд. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба адолати Парвардигор бовари комил пайдо кунад ва бидонад, ки ҳеҷ зулме беҷазо намемонад.

— Ояти карима инсонро ба андеша водор мекунад, ки агар Худованд ҳайвонҳоро барои ҳисоб ҷамъ оварад, пас инсони ақлманд бояд бештар барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинад ва амалҳои нек анҷом диҳад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба омӯхтани Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон китобест, ки ҳақоиқи бузурги охиратро бо забоне равшан ва таъсирбахш баён мекунад ва дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ мекашад.

— Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки ҳаёти дунё гузаро ва фониист ва ҳақиқати абадӣ дар охират аст; бинобар ин инсон бояд ҳаёти худро дар асоси тақво ва некӯкорӣ бино кунад, то дар рӯзи ҳисоб сарфароз гардад.