Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 11

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• Юказзибун: дурӯғ мешуморанд, инкор мекунанд.
• Биявми-д-Дин: ба рӯзи ҷазо, рӯзи қиёмат, ки Худованд бандагонашро ба амалҳояшон мукофот ва ҷазо медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳи одамон сухан мегӯяд, ки рӯзи қиёматро, рӯзи ҳисобу китоб ва ҷазои амалҳоро дурӯғ мешуморанд. Онҳо бовар надоранд, ки рӯзе хоҳад омад, ки Худованди мутаъол ҳамаи бандагонашро барои некӣ ва бадии дунё мукофот ва ҷазо диҳад. Ин инкор ва дурӯғ шуморидан сабаби ҳалокат ва азоби дардовар мегардад. Чунин одамон на танҳо худашон роҳи нодурустро интихоб мекунанд, балки дигаронро низ аз роҳи рост бозмедоранд ва ба оятҳои Худо ишораи ботил мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бовар ба рӯзи қиёмат асоси имон аст ва бе он амалҳо арзиш надоранд.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба ёд дошта бошад, ки ҳар амали нек ва бад сабт мешавад ва рӯзе ҷазо хоҳад дид.
• Дурӯғ шуморидани рӯзи ҷазо сабаби ғафлат ва бепарвоӣ нисбат ба ибодат ва ахлоқи нек мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд аз ҳар гуна инкор ва шак дар бораи рӯзи қиёмат дурӣ ҷӯем ва дили худро бо имон ва амали солеҳ равшан гардонем.
• Ҳамчунин ин оят моро ба сӯи адолати Худованд ҳидоят мекунад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад ва ин боиси умедворӣ ва тақво мегардад.