Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• الْأَرَائِكِ: курсиҳои ороста ва зебо дар хаймаҳо, ки рӯи онҳо нишаста ба неъматҳо тамошо мекунанд.
• يَنظُرُونَ: нигоҳ мекунанд, тамошо мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз зикри ҳолати гунаҳкорон, ин оят ҳолати некӯкоронро баён мекунад, ки онҳо дар Ҷаннат бар курсиҳои ороста ва зебои худ нишастаанд ва ба неъматҳои бузурги Худованд, ки барои онҳо омода шудааст, тамошо мекунанд. Онҳо ба Парвардигори худ ва ба ҳар чизе, ки дилҳояшонро шод мегардонад ва чашмонашонро равшан мекунад, нигоҳ мекунанд. Ин нигоҳ кардан ба неъматҳои Ҷаннат ва ба ҷалоли Парвардигор баландтарин лаззат ва шодии аҳли Ҷаннат аст. Ҳамчунин онҳо ба ҳолати кофирон дар оташи дӯзах менигаранд ва ин боиси афзун шудани шукри онҳо ба Худованд мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши некӯкорон ва покдилон дар охират неъматҳои ҷовидонӣ ва нигоҳ кардан ба Парвардигор аст, ки баландтарин орзуи инсон аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё бо амалҳои нек ва тоъат ба Худованд наздик шавем, то дар охират ба ин неъматҳои бузург ноил гардем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Ҷаннат ҷои оромӣ, шодӣ ва лаззат аст, на ҷои хастагӣ ва ғам, ва Худованд барои бандагони солеҳаш ҳар чизеро, ки дилхоҳи онҳост, омода кардааст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худованд шукргузор бошем ва аз азоби Ӯ битарсем, зеро ҳамон гуна ки неъматҳои Ҷаннат ҷовидонӣ аст, азоби дӯзах низ ҷовидонӣ аст.