Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• نَضْرَةَ: дурахшонӣ, тозагӣ ва зебоии чеҳра.
• النَّعِيمِ: неъмат, хушӣ ва фароғати ҷовидонӣ.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат, вақте ки бандагони содиқ ва фармонбардори Худо дар биҳишт қарор мегиранд, дар чеҳраҳои онҳо нишонаҳои неъмати абадӣ ва хушбахтии ҷовидонӣ ба равшанӣ дида мешавад. Ин дурахшонӣ ва тозагии чеҳра аз сабаби фаровонии неъматҳоест, ки Худованд барои онҳо омода кардааст. Онҳо дар болои тахтҳо нишаста, ба неъматҳои Парвардигори худ ва ба ҷамоли Ӯ менигаранд ва аз шаробе нӯш мекунанд, ки пок ва хушбӯй аст ва охири он буии мишк дорад. Ҳамин тавр, чеҳраҳои онҳо аз шодӣ ва фароғат чун оина медурахшад ва ҳар бинанда аз дидани онҳо ба вазъияти некӯашон пай мебарад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба муъминон мужда медиҳад, ки подоши некӯкорӣ ва тоъат дар охират неъмати ҷовидонӣ ва шодӣ аст.
• Нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳонӣ низ мебошанд ва дар чеҳраи аҳли биҳишт инъикос меёбанд.
• Одамро ба сӯи некӯкорӣ ва сабр дар роҳи Худо тарғиб мекунад, зеро натиҷаи он хушбахтии абадӣ аст.
• Ин оят дили инсонро ба охират ва ҷовидонӣ гарм мекунад ва ӯро аз дунёи фонӣ беэътибор мегардонад.
• Муҳаббат ва шавқи дидани ҷамоли Худовандро дар дили муъмин зиёд мекунад, ки ин бузургтарин неъмати биҳишт аст.