Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 22

1. Маънои калимаҳо:

— «الأبرار»: ҷамъи «барр» ё «ботил», яъне некӯкорон, ростқавлон, онон ки дар амал ва эътиқод пок ва некӯкоранд.

— «نعيم»: неъмат, хушӣ, рӯҳафзоӣ ва лаззати ҷовидонӣ.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, некӯкорон ва покдилон — онон ки дар дунё ба Худо итоат карданд, аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷустанд ва амалҳои нек анҷом доданд — дар рӯзи қиёмат дар неъмати ҷовидонӣ ва хушӣ қарор мегиранд. Онҳо дар биҳишт ҳамеша хоҳанд буд, аз ҳар гуна неъматҳои Худо баҳра мебаранд ва дар дилу чеҳраашон шодиву хурсандӣ пайдост. Ин неъмат на танҳо моддӣ, балки рӯҳонӣ низ ҳаст: онҳо ба Худои худ наздик мешаванд ва ба он чи Худо барояшон омода кардааст, нигоҳ мекунанд. Ин подоши Худост барои онҳое ки дар дунё бо ихлос ва ростӣ ба Ӯ итоат карданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба ҳар як инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё роҳи некӣ ва итоатро пеша кунад, дар охират ҷои ӯ дар неъмати ҷовидонӣ хоҳад буд.

— Некӯкорӣ танҳо барои подоши дунё нест; Худо барои некӯкорон подоши бузургтар ва ҷовидонӣ омода кардааст.

— Ин оят моро ба сӯи амалҳои нек, ростқавлӣ ва покӣ дар эътиқод ташвиқ мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи ислом роҳи саодат ва хушбахтии абадӣ аст.

— Ваъдаи неъмати ҷовидонӣ барои некӯкорон дили инсонро ором мекунад ва ӯро ба сабр дар роҳи итоат ва дурӣ аз гуноҳ ташвиқ менамояд.