Сураи Аль-Бурудж — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• ذُو: Соҳиб, доранда.
• الْعَرْشِ: Арш — бузургтарин махлуқи Худованд, ки болои тамоми махлуқот қарор дорад ва макони таҷаллии қудрати Парвардигор аст.
• الْمَجِيدُ: Бузургвор, олиқадр, ки дар зоту сифатҳояш аз ҳама болотар аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ соҳиби Арш аст — яъне Парвардигоре, ки болотарин махлуқи худро дар ихтиёри дорад ва ҳукмронии Ӯ бар тамоми оламҳо ҷорӣ аст. Вай Маҷид аст — яъне бузургвор ва олиқадре, ки дар зоту сифатҳо ва камолоти худ ба дараҷаи ниҳоӣ расидааст, аз ҳама бузургтар ва аз ҳама олитар аст. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Парвардигор соҳиби қудрати бепоён ва бузургии беҳамтост, ки ҳеҷ чиз аз ҳукмронии Ӯ берун нест ва ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба шинохти бузургии Аллоҳ водор мекунад ва дар дилҳо эҳсоси тавозуъ ва хоксориро дар баробари Парвардигор бедор мекунад.
• Ёдовар мешавад, ки Аллоҳ соҳиби Арш аст ва ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст, бинобар ин банда бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад.
• Сифати «Маҷид» нишон медиҳад, ки Аллоҳ дар камолот ва бузургӣ беҳамтост, ва ин моро ба муҳаббат ва таъзими Ӯ наздиктар мекунад.
• Ин оят дили муъминро ором мебахшад, ки Парвардигори бузургвор ва олиқадр ҳомии ӯст ва Ӯ ҳеҷ гоҳ бандаи худро танҳо намегузорад.