Сураи Аль-Бурудж — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— الْغَفُورُ (Ал-Ғафур): Бахшандаи гуноҳҳо, он ки гуноҳҳои бандагонашро меомурзад.

— الْوَدُودُ (Ал-Вадуд): Дустдоранда ва маҳбуб, он ки бандагони солеҳ ва парҳезгори худро дӯст медорад ва онҳо низ Ӯро дӯст медоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ Ғафур аст, яъне барои касоне ки аз гуноҳҳои худ тавба мекунанд ва ба сӯи Ӯ бозмегарданд, гуноҳҳояшонро меомурзад ва онҳоро мебахшад. Ин бахшандагӣ бениҳоят васеъ аст ва ҳеҷ гуноҳе аз он берун намемонад, ба шарти тавбаи самимӣ. Сифати дуюм Вадуд аст, яъне Ӯ дӯстдори бандагони некӯкор ва парҳезгори худ аст ва онҳоро бо неъматҳои худ маҳбуб мегардонад. Ӯ ба бандагони солеҳи худ муҳаббати хосса дорад ва онҳоро ба раҳмати худ наздик месозад. Ин ду сифат нишон медиҳанд, ки Худованд ҳам бахшанда аст ва ҳам дӯстдор — Ӯ на танҳо гуноҳҳоро меомурзад, балки бандагони тавбакунандаро дӯст медорад ва ба онҳо муҳаббат меварзад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба бандагони гуноҳкор умед мебахшад, ки ҳар вақте тавба кунанд, Худованд онҳоро мебахшад ва дӯст медорад.

— Муҳаббати Худованд ба бандагони солеҳ нишон медиҳад, ки ислом дини муҳаббат ва раҳмат аст, на танҳо дини тарс ва ҷазо.

— Ин оят моро ба тавба ва амали солеҳ ташвиқ мекунад, то ки сазовори муҳаббати Худованд гардем.

— Доим ба ёд доштани ин ду сифат моро ба сӯи некӯкорӣ ва парҳезгорӣ ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом мекашад.