Сураи Ат-Тарик — Оят 11

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «السَّمَاءِ»: осмон.

— «ذَاتِ الرَّجْعِ»: соҳиби бозгашт; яъне осмоне, ки боронро пайи ҳам ва такрорӣ фурӯ меборад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба осмон савганд ёд мекунад, ки он борони такроршавандаро меборад — ҳарчанд вақт ба вақт ва пайи ҳам аз ҷониби осмон нозил мешавад. Ин борон «раҷъ» (бозгашт) ном гирифтааст, зеро он меояд ва боз мегардад ва такрор мешавад. Пас, савганд ба ин осмони пурбаракат барои нишон додани азамати Қуръон ва ҳақ будани он аст, ки он сухани ҷудокунандаи байни ҳақ ва ботил аст ва ҳеҷ гуна шӯхӣ ва бозича нест. Инчунин, савганд хосса ба Аллоҳ аст ва банда набояд ба ғайри Ӯ савганд ёд кунад, вагарна ба ширк гирифтор мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба бузургии офаринишоти Аллоҳ, ба монанди осмон ва борони такроршаванда, андеша кунем ва ба қудрати Ӯ бештар бовар пайдо кунем.

— Қуръон сухани ҳақ аст ва ҳақро аз ботил ҷудо мекунад; пас мо бояд онро ҷиддӣ бигирем ва аз он пайравӣ кунем.

— Савганд ба ғайри Аллоҳ ҷоиз нест; ин омӯзиш моро ба тавҳид ва пок нигоҳ доштани эътиқод даъват мекунад.

— Борони такрорӣ раҳмате аз ҷониби Аллоҳ аст, ки заминро зинда мекунад; ин моро ба шукргузорӣ ва муҳаббат ба неъматҳои Ӯ тарғиб менамояд.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дин бо табиат ва офариниш ҳамоҳанг аст ва ба инсон роҳи рост ва ҳақиқатро нишон медиҳад.