Сураи Ат-Тарик — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• «أَكِيدُ»: Ҳила ва тадбир мекунам, нақша мекашам.
• «كَيْدًا»: Ҳилаву макр, тадбири пинҳонӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки кофирон ва дурӯғбаровардагон барои нест кардани ҳақ ва барқарор кардани ботил ҳилаву найранг мекунанд ва тадбир меандешанд. Аммо Ман низ ҳилаву тадбир мекунам барои зоҳир кардани дини ҳақ ва барҳам задани ботил. Ин ҷазои ҳилаи онҳост: Ман ба онҳо мӯҳлат медиҳам, то ки гуноҳашон афзун шавад, сипас аз онҳо интиқом мегирам. Ин сухан аз боби муҷозот аст ва сифати «кайд» (ҳила) барои Парвардигори бузургвор собит мешавад, аммо на ба монанди ҳилаи махлуқот, балки ҳилае, ки сазовори зоти Ӯст ва ба касе зулм намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ҳақро пирӯз мегардонад, ҳарчанд кофирон аз он нафрат дошта бошанд.
• Ҳилаву тадбири бад анҷоме надорад ва ба зиёни худи соҳибаш тамом мешавад.
• Пайравони ҳақ бояд боэътимод бошанд, ки Худо тадбирандаи беҳтарин аст ва ҳақро ҳимоя мекунад.
• Ин оят дилҳоро ором медиҳад, ки зулму найранги золимон ҳаргиз пойдор намемонад ва ҷазои Худо одилона аст.
• Сабру тоқат дар роҳи ҳақ саранҷом ба пирӯзӣ мерасад ва ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад.