Сураи Ат-Тарик — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «فَمَهِّلِ»: Пас мӯҳлат деҳ, яъне интизор шав ва шитоб накун.
• «أَمْهِلْهُمْ»: Ба онҳо мӯҳлат деҳ, фурсат деҳ.
• «رُوَيْدًا»: Каме, андаке, муддати кӯтоҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин кофирон мӯҳлат деҳ ва барои нозил шудани азоб ба онҳо шитоб накун. Ин кофирон бо рад кардани Паёмбар (с) ва Қуръон макр ва найранг мекарданд, то ҳақро ботил созанд ва ботилро пуштибонӣ кунанд. Худованд низ тадбир ва нақшаи худро дорад, то ҳақро зоҳир гардонад, ҳарчанд кофирон нахоҳанд. Пас эй Паёмбар, барои фурӯ фиристодани азоб ба онҳо шитоб накун, балки ба онҳо каме мӯҳлат деҳ ва интизор шав. Ба зудӣ хоҳӣ дид, ки чӣ гуна азоб, ҳалокат ва сазо ба сари онҳо меояд. Ин оят ҳушдор ва таҳдидест аз ҷониби Худованд, ки азоби онҳо ба таъхир афтодааст, то он ки дар ҷанги Бадр ва ғайра зоҳир гардид. Такрори феъли «мӯҳлат деҳ» бори дигар барои таъкид ва пурзӯр кардани таҳдид аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд одил ва ҳаким аст; Ӯ ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Сабри Паёмбар (с) ва пайравони ӯ намунаи олӣ аст; шитоб накардан дар ҷазо додани душман нишонаи ҳикмат ва раҳмат аст.
• Ҳақ ҳатман ғолиб мешавад, ҳарчанд кофирон макру найранг кунанд; ин боиси устувории дили мӯъминон мегардад.
• Қуръон китоби ҳикмат ва раҳмат аст; он моро тарбия мекунад, ки бо душманон бо сабр ва илм муносибат кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷазои зуддиҳанда шитоб накунем, балки ба адлу ҳикмати Худованд таваккал кунем ва ба Ӯ бовар дошта бошем.