سورت اعلی — آیت 15

د معنا کلمو (مفردات) بیان:

• ذَکَرَ: یادول، نوم اخیستل
• اسْمَ رَبِّهِ: د خپل رب (الله) نوم
• فَصَلَّیٰ: نوې لمونځ یې وکړ

تفسیر آیت:

د دې آیت مبارک مفهوم دا دی چې هغه څوک چې د خپل رب نوم یې یاد کړ، یعنې د الله تعالیٰ نوم یې په ژبه راوړ، د هغه یووالی (توحید) یې ومنلو، هغه یې په زړه سره وپېژانده او د هغه د رضایت لپاره یې عمل وکړ، بیا یې لمونځ وکړ — یعنې فرض لمونځونه یې په خپل وخت کې ادا کړل او د امکان په صورت کې یې نفل لمونځونه هم وکړل.

دا آیت د هغه چا د بریا او فلاح خبر ورکوي چې خپل ځان یې له بدو اخلاقو او ناپاکیو پاک کړی وي، د الله تعالیٰ نوم یې په یاد ساتلی وي — په داسې حال کې چې هغه یوازې د الله تعالیٰ عبادت کوي، له شرکه ځان ساتي، او بیا لمونځ ادا کوي چې د الله تعالیٰ سره د بندې اړیکه ټینګوي.

لمونځ د ایمان ستنه ده او هغه څوک چې د الله تعالیٰ یاد کوي او بیا لمونځ کوي، دا د هغه د صدق او ایمان ثبوت دی چې هغه یوازې د الله تعالیٰ عبادت کوي او د هغه حکمونو ته غاړه ایږدي.

فایدې (لارښوونې):

1. د الله تعالیٰ نوم یادول او د هغه یووالی منل د بریا او فلاح لومړۍ کچې ده — څوک چې الله یادوي، الله به هغه یادوي.
2. لمونځ د ایمان ستنه ده او د الله تعالیٰ سره د بندې اړیکه ټینګوي — هغه څوک چې لمونځ کوي، د هغه زړه له الله سره تړلی وي او د هغه له یادولو خوند اخلي.
3. د دین عمل یوازې په خبرو نه دی، بلکې په عمل کې ښکاري — لمونځ هغه عمل دی چې د ایمان صداقت ثابتوي.
4. الله تعالیٰ هغه چا ته بریا ورکوي چې خپل ځان له بدیو پاک کړي او د هغه عبادت وکړي — دا زموږ لپاره هڅونه ده چې خپل ځانونه پاک کړو او د الله تعالیٰ عبادت ته مخه کړو.
5. لمونځ د مسلمان ورځنۍ ژوند ستنه ده — هغه څوک چې لمونځ په خپل وخت کې ادا کوي، د هغه ژوند منظم وي او د الله تعالیٰ سره یې اړیکه قوي وي.