Surja El-Fexhr — Ajet 15

Kuptimet e fjalëve:

• ابْتَلَاهُ: e sprovoi dhe e vuri në provë.
• فَأَكْرَمَهُ: i dha nder dhe pozitë të lartë.
• وَنَعَّمَهُ: i dhuroi begati, pasuri dhe jetë të mirë.

Tefsiri i ajetit:

Kur njeriu sprovohet nga Zoti i tij me të mira, i jep pasuri, nder dhe begati në jetë, ai menjëherë mendon se kjo është shenjë e vlerës së tij të lartë te Zoti dhe se e meriton këtë nder. Ai thotë: "Zoti im më ka nderuar" – duke menduar se kjo dhunti është shpërblim për meritë të tij, e jo sprovë nga Allahu. Por realiteti është se Allahu i jep begati kujt të dojë, si sprovë dhe test, jo domosdoshmërisht si shenjë kënaqësie me robin e Tij. Njeriu gabon kur e lidh pasurinë dhe nderin me dashurinë e Zotit për të, sepse Allahu i jep të mira edhe besimtarit edhe jobesimtarit, për t'i provuar se kush është mirënjohës e kush jo.

Përfitimet nga ajeti:

1. Të mirat dhe pasuria nuk janë domosdoshmërisht shenjë e dashurisë së Allahut për robin e Tij, por mund të jenë sprovë dhe test.
2. Njeriu duhet të jetë i kujdesshëm që të mos mashtrohet nga begatitë e kësaj bote, sepse ato mund të jenë shkak për largim nga Zoti.
3. Mirënjohja ndaj Allahut në kohë begatie është shenjë e besimit të vërtetë, ndërsa mendjemadhësia dhe pretendimi se i kemi merituar të mirat është shenjë e paditurisë.
4. Islami na mëson ekuilibrin: të gëzohemi me të mirat e Allahut, por pa u mashtruar nga ato, duke ditur se çdo gjë është sprovë nga Ai.