Сураи Аль-Фаджр — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «ابْتَلَاهُ»: озмуд, имтиҳон кард.

— «أَكْرَمَهُ»: ӯро гиромӣ дошт, иззату эҳтиром ато кард.

— «نَعَّمَهُ»: неъматҳо бахшид, зиндагиро хушу фароғатманд гардонд.

1. Тафсири оят:

Пас, одамӣ — табиаташ чунин аст, ки ҳангоме Парвардигораш ӯро бо додани неъматҳо озмуда, ба ӯ иззату эҳтиром намуда ва зиндагии хушу фароғатманд ато карда бошад, мегӯяд: «Парвардигорам маро гиромӣ дошт». Яъне ӯ гумон мекунад, ки ин неъмату иззат ба хотири шоистагии худи ӯ ва гиромидоштани Парвардигор нисбат ба ӯст, на озмун ва имтиҳон. Ӯ намедонад, ки ин ҳама метавонад санҷише бошад, то бинад, ки оё банда шукр мекунад ё ғурур мефурӯшад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё — мол, фарзанд, иззату ҷоҳ — ҳама озмун ва имтиҳонанд, на далели ҳатмии гиромидоштани банда дар назди Худо.

— Инсон набояд аз неъматҳо мағрур шавад ва гумон кунад, ки ҳама чизро ба хотири шоистагии худ гирифтааст.

— Ҳангоми дар фароғат будан бояд шукргузор бошад ва неъматро барои наздикӣ ба Худо истифода кунад.

— Ин оят моро ба фурӯтанӣ, шукргузорӣ ва дурӣ аз ғурур даъват мекунад, ки ин сифатҳо инсонро дар ҳақиқат ба Худо наздик месозанд ва ба ислом меҳрубонтар мегардонанд.