Сураи Аль-Фаджр — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• ابْتَلَاهُ: Ӯро озмуд, имтиҳон кард.
• فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ: Ризқи ӯро танг ва маҳдуд гардонд.
• أَهَانَنِ: Маро хор кард, зиллат расонд.

1. Тафсири оят:

Ва аммо ҳангоме ки Парвардигор бандаи худро бо тангдастӣ ва камбуди ризқ озмуда, ризқи ӯро маҳдуд гардонад, инсон аз рӯи ҷаҳолат ва ношукрӣ мегӯяд: «Парвардигорам маро хор кард ва зиллат расонд». Ӯ гумон мекунад, ки камии ризқ аломати хорию беқадрӣ дар назди Худост, дар ҳоле ки ин озмоишест аз ҷониби Аллоҳ таоло барои санҷиши сабру ризои банда. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон табиатан шитобкор ва нодон аст: ҳангоми фаровонии неъматҳо худро гирифтори ғурур мебинад ва ҳангоми тангдастӣ ба шикоят ва норозигӣ рӯй меоварад, на ба сабр ва таваккул.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки неъмат ва озмоиш ҳар ду аз ҷониби Аллоҳ таолост ва ҳеҷ яке аломати хорию иззат нест.
• Тангдастӣ метавонад озмоиши сабр бошад, на ҷазои хорӣ; бинобар ин мӯъмин бояд ба ҷои шикоят, ба Аллоҳ таваккул кунад ва сабр пеша гирад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба зоҳири ҳолҳо нанигарем ва дар ҳар ҳолат ба Аллоҳ таоло боварӣ ва ризои дил дошта бошем.
• Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро нарм карда, ӯро ба шукргузорӣ дар фаровонӣ ва сабр дар тангию душворӣ даъват менамояд, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.