Surah At-Taubah — Ayat 127

Makna Perkataan:

• نَّظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ - Saling berpandangan antara satu sama lain dengan isyarat mata.
• هَلْ يَرَاكُم مِّنْ أَحَدٍ - Adakah sesiapa yang nampak kamu (jika kamu keluar)?
• ثُمَّ انصَرَفُوا - Kemudian mereka beredar dan keluar dari majlis.
• صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُم - Allah memalingkan hati mereka daripada petunjuk dan kebaikan.

Tafsiran Ayat:

Apabila diturunkan satu surah daripada Allah SWT yang menyebutkan tentang keburukan dan celaan terhadap orang-orang munafik, maka mereka akan saling berpandangan antara satu sama lain dengan penuh kemarahan dan ejekan. Mereka berbisik-bisik sesama sendiri: "Adakah sesiapa yang nampak kita jika kita bangun dan keluar dari majlis ini?" Jika mereka merasakan tiada sesiapa yang memerhati, mereka pun terus beredar meninggalkan majlis Rasulullah SAW kerana takut terdedahnya keburukan mereka.

Allah SWT telah memalingkan hati mereka daripada keimanan dan petunjuk sebagai balasan atas sikap mereka yang ingkar dan berpaling daripada kebenaran. Ini kerana mereka adalah kaum yang tidak memahami dan tidak merenungkan ayat-ayat Allah serta tidak mengambil pengajaran daripadanya. Mereka tidak mahu menggunakan akal fikiran untuk memahami kebenaran, bahkan hati mereka telah dikunci mati oleh kesombongan dan keangkuhan.

Pengajaran dan Peringatan:

Wahai saudara seislam yang dirahmati Allah! Ayat yang mulia ini mengingatkan kita tentang bahaya sifat munafik yang menjadi penyakit hati yang paling berbahaya. Orang-orang munafik sentiasa lari daripada kebenaran dan tidak mahu menghadiri majlis ilmu kerana takut tersingkap keburukan mereka. Mereka lebih suka bersembunyi dalam kegelapan daripada berdiri di bawah cahaya kebenaran.

Renungilah wahai saudaraku! Betapa hinanya keadaan mereka yang berpaling daripada majlis ilmu dan zikir. Sedangkan majlis ilmu adalah taman-taman syurga di dunia, tempat turunnya rahmat dan ketenangan. Maka janganlah kita termasuk dalam golongan yang lari daripada kebenaran, tetapi jadilah hamba-hamba Allah yang sentiasa dahagakan ilmu dan hidayah.

Ayat ini juga mengajar kita agar sentiasa ikhlas dalam menuntut ilmu dan menghadiri majlis-majlis kebaikan, bukan kerana riak atau takut kepada manusia, tetapi semata-mata kerana Allah SWT. Ingatlah bahawa Allah sentiasa melihat dan mengetahui segala perbuatan kita, tidak ada yang tersembunyi daripada-Nya. Maka perbetulkanlah niat kita, perelokkanlah hati kita, dan jadilah hamba-hamba yang sentiasa mencari keredhaan Allah dalam setiap langkah kehidupan.

Semoga Allah SWT menjauhkan kita daripada sifat munafik dan mengurniakan kita hati yang sentiasa terbuka untuk menerima kebenaran serta fikiran yang tajam untuk memahami ayat-ayat-Nya. Aamiin.