ซูเราะฮฺ อัต-เตาบะห์ — อายะฮฺ 127

คำอธิบายความหมายคำศัพท์:

• نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ – บางคนมองไปยังอีกบางคน (คือการมองตากันเพื่อส่งสัญญาณ)
• هَلْ يَرَاكُم مِّنْ أَحَدٍ – มีใครเห็นพวกท่านบ้างไหม?
• انصَرَفُوا – พวกเขาก็แยกย้ายออกไป
• صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُم – อัลลอฮ์ทรงผินหัวใจของพวกเขาออก (จากความจริง)
• لَا يَفْقَهُونَ – พวกเขาไม่เข้าใจ/ไม่หยั่งรู้

การตีความหมาย:

เมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทรงประทานซูเราะฮ์หนึ่งลงมาแก่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ซึ่งในซูเราะฮ์นั้นมีการกล่าวถึงสภาพและพฤติกรรมของเหล่ามุนาฟิกีน (ผู้กลับกลอก) พวกเขาก็จะมองตากันและกัน เป็นการส่งสัญญาณด้วยสายตาถึงความไม่พอใจและการเยาะเย้ยต่อสิ่งที่ถูกประทานลงมา เพราะมันได้เปิดโปงความลับและตำหนิการกระทำของพวกเขา จากนั้นพวกเขาจะพูดกันว่า “มีใครเห็นพวกเราบ้างไหม?” หากพวกเขามั่นใจว่าไม่มีผู้ใดเห็น พวกเขาก็จะลุกออกจากที่ประชุมของท่านนบีโดยทันที เพื่อหลีกหนีจากความอับอายและไม่ให้ถูกจับได้ว่าพวกเขากำลังไม่พอใจต่อสิ่งที่ถูกประทานลงมา

อัลลอฮ์ตะอาลาได้ทรงผินหัวใจของพวกเขาออกจากการชี้นำและความดี ทรงทำให้พวกเขาหลงทางและถูกละทิ้งให้อยู่ในการหลงผิด ทั้งนี้ก็เพราะพวกเขาเป็นกลุ่มชนที่ไม่ใช้สติปัญญาไตร่ตรอง ไม่เข้าใจในโองการของอัลลอฮ์ และไม่สำเหนียกถึงบทเรียนที่ถูกนำเสนอแก่พวกเขา

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. ความจริงใจต่ออัลลอฮ์คือเกราะป้องกัน – ผู้ที่มีศรัทธาอย่างแท้จริงจะไม่รู้สึกหวาดกลัวหรืออับอายเมื่อความจริงถูกเปิดเผย เพราะหัวใจของเขายึดมั่นอยู่กับพระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่กับการยอมรับของผู้คน
2. การเมินเฉยต่อความจริงนำไปสู่การถูกลงโทษ – การที่อัลลอฮ์ทรงผินหัวใจของพวกเขาออกนั้นเป็นผลมาจากการที่พวกเขาเลือกที่จะไม่ใช้สติปัญญาและปฏิเสธที่จะเข้าใจ ดังนั้นผู้ใดที่ปิดกั้นตนเองจากความจริง อัลลอฮ์ก็จะทรงปิดกั้นหัวใจของเขาจากการชี้นำ
3. มุนาฟิกีนคือบทเรียนเตือนใจสำหรับผู้ศรัทธา – เราควรตรวจสอบหัวใจของตนเองอยู่เสมอ อย่าให้มีการกลับกลอกหรือความไม่จริงใจแอบแฝงอยู่ในการปฏิบัติศาสนกิจของเรา เพราะอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ในสิ่งที่ซ่อนเร้นในหัวใจ
4. ความเข้าใจในศาสนาเป็นของประทานอันล้ำค่า – การที่อัลลอฮ์ทรงให้เราเข้าใจในพระคัมภีร์และสามารถนำไปปฏิบัติได้นั้นเป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่ เราจึงควรขอบคุณพระองค์ด้วยการแสวงหาความรู้และเพิ่มพูนความเข้าใจในศาสนาอย่างต่อเนื่อง
5. การประชุมที่อยู่กับท่านนบีคือแหล่งแห่งความจำเริญ – การที่มุนาฟิกีนรีบออกจากที่ประชุมของท่านนบีโดยไม่ได้รับประโยชน์ แสดงให้เห็นว่าการอยู่ร่วมกับผู้ทรงธรรมและรับฟังคำสอนนั้นเป็นโอกาสอันล้ำค่าที่ผู้ศรัทธาควรให้ความสำคัญและไม่พลาดแม้แต่ครั้งเดียว