Сураи Аль-Балад — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• لِسَانًا (лисон): забон, узви асосии гуфтор, ки инсон бо он сухан мегӯяд.
• شَفَتَيْنِ (шафатайн): ду лаб, ки забонро фаро мегиранд ва дар талаффуз ва сукут кӯмак мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар идомаи ёдоварии неъматҳои худ бар инсон мефармояд, ки оё ба ӯ забон ва ду лаб надодем? Забон воситаи асосии суханронӣ, баён ва иртиботи инсон аст, ки бо он ҳақро аз ботил, судро аз зарар ва некро аз бад фарқ мекунад. Ду лаб низ ҳамчун парда ва нигаҳбони забон хидмат мекунанд: ҳангоми сухан гуфтан кушода мешаванд ва ҳангоми хомӯшӣ забонро мепӯшанд, то ки забон аз осеб эмин монад ва сухан ба тартиб ва равонӣ баён гардад. Ин ду неъмати бузург воситаи изҳори он чизест, ки дар дил ва ақли инсон мегузарад, ва агар инҳо намебуданд, инсон наметавонист андешаи худро ба дигарон расонад ва наметавонист ҳақро талаб кунад ё аз ботил эҳтироз намояд. Ҳамин тавр, ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки забон ва лабҳо неъматҳои бузурги Худо ҳастанд ва ӯ бояд аз онҳо дар роҳи хайр, ростӣ ва зикри Худо истифода кунад, на дар роҳи гуноҳ, дурӯғ ва озор.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд қадри неъмати забон ва суханро бидонад, зеро ин неъмат воситаи иртибот бо Худо ва мардум аст.
• Забон метавонад сабаби саодат ё бадбахтии инсон гардад; пас бояд онро дар роҳи некӣ нигаҳ дошт.
• Худованди Мутаъол ба инсон тамоми воситаҳои лозимиро барои ҳидоят ва интихоби роҳи дуруст додааст, аз ҷумла забон ва лабҳоро.
• Шукри неъматҳо бояд амалӣ бошад: сухани нек, ростӣ, зикри Худо ва худдорӣ аз ғайбат, дурӯғ ва сухани беҳуда.
• Ин оят моро ба муҳосибаи худ водор мекунад, ки забон ва лабҳои худро дар куҷо ва чӣ гуна истифода мебарем.