Sura Al-Balad — Werset 15

Znaczenie słów:

• يَتِيمًا – sierota, dziecko, które straciło ojca.
• ذَا مَقْرَبَةٍ – posiadające pokrewieństwo, będące krewnym.

Tafsir (wyjaśnienie):

Allah Wszechmogący opisuje tutaj jeden z najszlachetniejszych uczynków, jakim jest nakarmienie sieroty, która jest bliskim krewnym. Wskazuje to na połączenie dwóch wielkich cnót: dobroczynności wobec potrzebującego oraz utrzymywania więzi rodzinnych. Nakarmienie sieroty spośród krewnych łączy w sobie nagrodę za jałmużnę (sadaqę) oraz za utrzymywanie więzów pokrewieństwa (sila ar-rahim). Jest to czyn szczególnie cenny, ponieważ sierota pozbawiona ojca potrzebuje wsparcia, opieki i miłości, a gdy jest ona jeszcze krewną, obowiązek pomocy staje się tym bardziej doniosły. Werset ten podkreśla, że prawdziwa pobożność i wdzięczność wobec Boga przejawiają się w konkretnych czynach miłosierdzia wobec najbliższych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Islam nakazuje troszczyć się o sieroty i okazywać im dobroć, a czynienie tego wobec krewnych jest jeszcze bardziej wartościowe.
2. Łączenie pomocy potrzebującym z utrzymywaniem więzi rodzinnych podwaja nagrodę u Allaha.
3. Werset uczy nas, że prawdziwa wiara nie jest jedynie deklaracją, ale przejawia się w czynach miłosierdzia wobec innych.
4. Islam zachęca do szlachetności i hojności, szczególnie wobec tych, którzy są w trudnej sytuacji życiowej.
5. Pamiętanie o sierotach i ich potrzebach jest cechą ludzi prawdziwie wierzących i zbliża do miłości Allaha.