ซูเราะฮฺ อัล-บะลัด — อายะฮฺ 15

ความหมายของคำศัพท์:

• يَتِيمًا (ยะตีม): เด็กกำพร้า หมายถึงผู้ที่สูญเสียบิดาไปในขณะที่ยังเล็ก
• ذَا مَقْرَبَةٍ (ษา มักเราะบะฮ์): ผู้ที่มีความใกล้ชิดทางเครือญาติ หมายถึงญาติสนิท

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของคำอธิบายถึงหนทางอันยากลำบากที่มนุษย์ควรเลือกเดิน กล่าวคือ การปลดปล่อยทาส และการให้อาหารในวันที่เกิดความหิวโหยอย่างรุนแรง โดยเฉพาะแก่เด็กกำพร้าที่เป็นญาติสนิทของเรา ซึ่งการกระทำเช่นนี้เป็นการรวมเอาคุณธรรมสองประการเข้าด้วยกัน คือ ความเมตตาต่อเด็กกำพร้าผู้ไร้ที่พึ่ง และการรักษาสายสัมพันธ์ทางเครือญาติ การให้อาหารแก่เด็กกำพร้าที่เป็นญาติย่อมมีคุณค่ามากกว่าการให้แก่บุคคลทั่วไป เพราะเป็นการช่วยเหลือผู้ที่อยู่ใกล้ตัวเราที่สุดก่อน และเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อครอบครัวและวงศ์ตระกูลของเราเอง

บทเรียนที่ได้รับจากอายะฮ์นี้:

1. อิสลามให้ความสำคัญกับการดูแลเด็กกำพร้าเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะญาติสนิทของเรา ซึ่งเป็นการผสานระหว่างการทำความดีต่อผู้อื่นและการรักษาความสัมพันธ์ในครอบครัว
2. การช่วยเหลือญาติที่ตกทุกข์ได้ยากเป็นสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงให้คุณค่าอย่างสูง เพราะเป็นการกระทำที่แสดงถึงความเอื้ออาทรและความรับผิดชอบต่อคนใกล้ตัว
3. อิสลามสอนให้เราเริ่มต้นการทำความดีจากคนใกล้ตัวก่อน แล้วจึงขยายวงกว้างออกไปสู่สังคมโดยรวม
4. การให้อาหารแก่ผู้หิวโหยในยามที่อาหารขาดแคลนเป็นการกระทำที่อัลลอฮ์ทรงยกย่อง เพราะเป็นการเสียสละสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตของตนเองเพื่อผู้อื่น