Sura Al-Balad — Werset 16

Znaczenie słów:

• Miskinan – biedak, człowiek potrzebujący pomocy.
• Dha matraba – dosłownie: „ten, który przylgnął do ziemi”, czyli osoba tak uboga, że nie ma nic poza ziemią, na której siedzi; skrajnie zubożały, pozbawiony środków do życia.

Tafsir (wyjaśnienie):

W tym wersecie Bóg wskazuje na kolejny czyn, który prowadzi do zbawienia i osiągnięcia szlachetności – nakarmienie w dniu wielkiego głodu sieroty z rodziny, co łączy w sobie zarówno jałmużnę, jak i utrzymywanie więzi rodzinnych, albo nakarmienie biedaka, który jest tak ubogi, że nie posiada niczego – ani majątku, ani schronienia, ani odzieży, a jego ciało przylega do ziemi z powodu skrajnej nędzy. Taki człowiek jest najbardziej potrzebujący pomocy, ponieważ nie ma nikogo, kto by się nim zaopiekował, ani środków, by zaspokoić swoje podstawowe potrzeby. Werset ten podkreśla, że prawdziwa cnota nie polega na gromadzeniu bogactw, lecz na dzieleniu się tym, co mamy, z najbardziej potrzebującymi – zwłaszcza w trudnych czasach, gdy głód i bieda doskwierają najbardziej.

Korzyści płynące z tej wersety:

• Ukazuje piękno islamu, który nakazuje troszczyć się o najsłabszych członków społeczeństwa – sieroty i skrajnie ubogich – i czyni to jednym z najważniejszych czynów prowadzących do szczęścia w życiu wiecznym.
• Uczy nas, że prawdziwa wielkość człowieka nie mierzy się jego majątkiem, lecz hojnością i współczuciem dla innych.
• Przypomina, że pomoc potrzebującym w trudnych chwilach – takich jak głód – ma szczególną wartość u Boga i jest dowodem szczerej wiary.
• Zachęca do spojrzenia na tych, którzy mają mniej, i do dzielenia się z nimi tym, co posiadamy, co buduje silną i solidarną wspólnotę muzułmańską.