സൂറ അൽ-ബലദ് — ആയത്ത് 15

പദാർത്ഥങ്ങൾ:

• يَتِيمًا: പിതാവ് മരിച്ച കുട്ടി.
• ذَا مَقْرَبَةٍ: ബന്ധുത്വമുള്ളവൻ, അടുത്ത ബന്ധു.

വ്യാഖ്യാനം:

വിശക്കുന്ന ദിവസത്തിൽ ഭക്ഷണം നൽകേണ്ടത് പിതാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട അനാഥയ്ക്കാണ്. അതും സ്വന്തം ബന്ധുവായ അനാഥയ്ക്ക്. കാരണം, ബന്ധുവായ അനാഥയ്ക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിൽ രണ്ട് പുണ്യങ്ങൾ സംഗമിക്കുന്നു: ഒന്ന്, അനാഥയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പുണ്യം. രണ്ട്, ബന്ധുവിനെ സഹായിക്കുന്നതിന്റെയും കുടുംബബന്ധം നിലനിർത്തുന്നതിന്റെയും പുണ്യം. അതുപോലെ, ഒട്ടും സ്വത്തില്ലാത്ത, കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്ന അഗതിക്കും ഭക്ഷണം നൽകണം. ഇങ്ങനെ ഭക്ഷണം നൽകുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിക്കും പ്രതിഫലത്തിനും വേണ്ടിയായിരിക്കണം, പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചോ പ്രശംസ ആഗ്രഹിച്ചോ ആകരുത്.

പാഠങ്ങൾ:

1. അനാഥരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതും ഇസ്ലാമിലെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ സൽക്കർമ്മങ്ങളിൽ പെട്ടതാണ്.
2. ബന്ധുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ പുലർത്തണം; അവർക്ക് സഹായം ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ അത് നൽകുന്നത് ഇരട്ടി പുണ്യമാണ്.
3. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നവരെ സഹായിക്കാൻ മതം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു; അത് സാമൂഹിക ഐക്യവും സ്നേഹവും വളർത്തുന്നു.
4. സൽക്കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കണം; പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കുകയോ പ്രശംസ ആഗ്രഹിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.
5. അനാഥരോടും ദരിദ്രരോടും കരുണ കാണിക്കുന്നത് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ മാനവിക മുഖമാണ്; അത് സമൂഹത്തിൽ സ്നേഹവും സാഹോദര്യവും വളർത്തുന്നു.