Сураи Аль-Балад — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «يَتِيمًا»: ятем — кӯдаке, ки падарашро аз даст додааст.

— «ذَا مَقْرَبَةٍ»: соҳиби хешовандӣ, яъне ятеме, ки бо ӯ хешу табор аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи амалҳои нек аст, ки дар оятҳои пешина зикр шудаанд. Дар ин ҷо Аллоҳ таоло мефармояд, ки аз ҷумлаи корҳои некӯ — таом додан дар рӯзи гуруснагӣ ба ятемест, ки бо таомдиҳанда хешовандӣ дорад. Яъне инсон бояд дар чунин рӯзҳои сахт ба кӯдаки ятеме, ки падарашро аз даст дода ва бо ӯ қаробат дорад, таом бидиҳад. Дар ин амал ду савоб ҷамъ мешавад: савоби садақа ва савоби силаи раҳм (пайванди хешовандӣ). Ҳамчунин ба фақири бениёзе, ки ҳеҷ чиз надорад, таом додан низ аз корҳои нек аст. Пас, ин оят ба мо меомӯзад, ки дар рӯзҳои душворӣ ва гуруснагӣ ба ятемони хешованд ва бенавоён кӯмак кунем ва аз неъматҳое, ки Аллоҳ ба мо додааст, бо онҳо муҳаббат ва меҳрубонӣ намоем.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки ислом дини меҳрубонӣ ва ғамхорӣ ба ятемони хешованд аст.

— Таом додан ба ятеми хешованд савоби дучанд дорад: якӣ барои садақа ва дигаре барои пайванди хешовандӣ.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар рӯзҳои сахтӣ ва гуруснагӣ дасти кӯмак ба бенавоён дароз кунем.

— Ислом дини адолат ва раҳмат аст ва ба мо меомӯзад, ки неъматҳои худро бо дигарон муҳаббатона мубодила кунем.

— Ин амалҳо моро ба Аллоҳ наздик мекунанд ва дар ҷомеа муҳаббат ва ҳамдилиро зиёд месозанд.