Сураи Аль-Балад — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• Мискин: Фақире, ки ҳеҷ чиз надорад ва ба сахтӣ рӯз мегузаронад.
• За матраба: Соҳиби хок; яъне касе, ки аз шудани фақирӣ ба хок часпидааст ва ҳеҷ молику чизе надорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят баёни он аст, ки аз амалҳои некӯ ва роҳҳои расидан ба савоб, хӯрок додан ба фақирест, ки дар ниҳояти тангастӣ ва бечорагӣ қарор дорад. Чунин шахс аз шиддати фақирӣ гӯё ба хок часпидааст ва ҳеҷ воситаи зиндагие надорад. Хӯрок додан ба чунин одам дар рӯзҳои гуруснагӣ ва сахтӣ аз бузургтарин амалҳои нек аст, ки инсонро ба роҳи рост ва савоб раҳнамун месозад. Ин амал на танҳо кӯмаки моддӣ ба бечорагон аст, балки изҳори раҳм, ҳамдардӣ ва адолати иҷтимоӣ дар ҷомеа мебошад.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

• Ин оят моро ба кӯмак ба фақирон ва бечорагон ташвиқ мекунад, ки ин амал сабаби ба даст овардани савоби бузург ва наздикии ба Худованд мегардад.
• Ислом дини раҳмдилӣ ва ҳамдардӣ аст; он моро водор мекунад, ки дар вақти сахтӣ ва гуруснагӣ дасти кӯмак ба ниёзмандон дароз кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто кӯмаки хурд ба шахси ниёзманд дар назди Худованд арзишманду сабаби покии дил ва афзун шудани некиҳо мегардад.
• Агар мо ба ин дастурҳо амал кунем, ҷомеаамон аз адолат, муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмӣ пурра мешавад ва ҳама ба роҳи рост ҳидоят меёбанд.