Аль-Балад сүрәсе — Аять 17

Сүзләрнең мәгънәләре:

• ثُمَّ كَانَ — аннары ул булды.
• مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا — иман китергәннәрдән булды.
• وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ — бер-берсенә сабырлыкны вәсыйть иттеләр (тәвсия кылдылар).
• وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ — бер-берсенә шәфкатьлелекне вәсыйть иттеләр.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кешелекнең иң югары дәрәҗәсенә ирешү өчен тагын бер мөһим шартны искә ала. Ул — иман китерү һәм бер-берсенә сабырлык һәм шәфкатьлелекне вәсыйть итү. Ягъни кеше үзе генә изге гамәлләр кылып, "авырлыкны үтәү" (фәкыйрьләрне ашату, тоткыннарны азат итү һ.б.) белән чикләнмичә, иман китерергә һәм башкаларны да яхшылыкка өндәргә тиеш.

Бу урында "сабырлык" дигән сүз киң мәгънәдә — Аллаһыга гыйбадәт кылуда сабыр булу, гөнаһлардан тыелуда сабырлык һәм бәла-казаларга чыдамлылык күрсәтүне үз эченә ала. Ә "шәфкатьлелек" белән вәсыйть итү — Аллаһының бәндәләренә, бигрәк тә ярдәмгә мохтаҗ булганнарга, мәрхәмәтле булуны өйрәтү. Бу ике сыйфат бер-берсен тулыландыра: сабырлык — үзеңне тәрбияләү, ә шәфкать — башкаларга игелек күрсәтү.

Шулай итеп, Аллаһы каршында камил бәндә булу өчен өч нәрсә кирәк: беренчедән, иман китерү (йөрәк белән ышану), икенчедән, үзеңне тәрбияләү (сабырлык), өченчедән, башкаларга ярдәм итү (шәфкатьлелек). Бу өч сыйфат бергә кушылганда гына кеше чын мәгънәсендә "авырлыкны үтүче" була ала.

Аятьтән алынган файдалар:

• Имансыз изге гамәлләр генә җитәрлек түгел — чын бәхет иман белән гамәлнең бердәмлегендә.
• Сабырлык — иманның аерылгысыз өлеше, ул кыенлыкларда да, гөнаһлардан тыелганда да кирәк.
• Мөселманнар бер-берсенә яхшылыкны вәсыйть итәргә, бер-берсен сабырлыкка һәм шәфкатькә өндәргә тиеш — бу җәмгыятьне ныгыта.
• Шәфкатьлелек — Аллаһының рәхмәтенә ирешү юлы, чөнки Аллаһы мәрхәмәтле бәндәләрен ярата.
• Бу аять мөселманнарны үзара ярдәмләшүгә, бер-берсенә дөрес юлны күрсәтүгә чакыра, бу исә ислам җәмгыятенең бердәмлеген ныгыта.