Surat Al-Balad — Ayat 17

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• ثُمَّ (tsumma): banjur, sabanjure.
• كَانَ (kaana): dadi, ana ing kahanan.
• مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا (minal ladziina aamanuu): kalebu wong-wong kang padha iman (percaya marang Allah).
• تَوَاصَوْا (tawaashau): padha pesen-pesenan, padha ngelingake siji lan sijine.
• بِالصَّبْرِ (bish-shabri): supaya padha sabar.
• بِالْمَرْحَمَةِ (bil-marhamah): supaya padha welas asih, tresna marang sapadha-padha.

2) Katrangané ayat:

Ayat iki isih nyambung karo ayat-ayat sadurungé kang nyritakake bab "nglangi dalan kang angel" (اقتحام العقبة), yaiku nindakake kabecikan kayata mbebasake budak, menehi pangan marang wong kang keluwen, lan ngopeni bocah yatim sarta wong mlarat. Sawisé kabeh mau ditindakake, wong iku kudu dadi wong kang duwe iman marang Allah. Dadi, ora cukup mung nindakake kabecikan sosial wae, nanging kudu dibarengi karo iman kang bener marang Allah.

Banjur, wong kang iman mau uga kudu padha pesen-pesenan marang sapadha-padha supaya padha sabar. Sabar ing kene tegesé sabar anggoné nindakake ketaatan marang Allah, sabar nalika ditinggalake saka tumindak dosa, lan sabar nalika ketaman pacoban urip. Kajaba iku, padha pesen-pesenan uga supaya padha duwe rasa welas asih marang sesama manungsa, yaiku padha-padha tresna, tulung-tinulung, lan ora atos marang wong liya.

Dadi, ayat iki mulangake yen iman kang bener iku ora mung cukup diyakini ing ati, nanging kudu diwujudake ing tumindak, yaiku nindakake kabecikan, sabar ing dalan kang bener, lan welas asih marang sapadha-padha. Kabecikan-kabecikan mau bakal migunani lan bisa nylametake manungsa saka siksa Allah yen dibarengi karo iman kang temen-temen.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Iman marang Allah iku dadi dhasar utama kanggo nampa kabecikan. Tanpa iman, kabecikan kang ditindakake ora bakal bisa nylametake ing akhirat.
• Sabar iku kunci kanggo nglakoni urip kanthi bener, yaiku sabar nalika nindakake ketaatan, sabar nalika ninggalake larangan, lan sabar nalika ngadhepi pacoban.
• Welas asih marang sapadha-padha iku tandha iman kang sejati. Wong mukmin iku kudu dadi wong kang seneng nulungi, ngopeni, lan ora nyakiti wong liya.
• Pesen-pesenan ing babagan kabecikan iku cara kang paling apik kanggo njaga iman lan kekompakan ing masyarakat. Kanthi padha ngelingake, wong mukmin bisa tetep kuwat lan ora gampang kesasar.
• Ayat iki mbuktekake yen Islam iku agama kang nggabungake iman, tumindak sosial, sabar, lan welas asih. Kabeh mau dadi siji kesatuan kang ora bisa dipisahake.
• Sapa wae kang nindakake kabecikan lan iman marang Allah bakal entuk kabegjan ing donya lan akhirat. Mula, ayo padha nindakake kabecikan, sabar, lan welas asih marang sapadha-padha, supaya kita kalebu golongane wong-wong kang diajab dening Allah.