Сураи Аль-Балад — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• أَيَحْسَبُ: оё гумон мекунад, оё тасаввур мекунад.
• لَّن يَقْدِرَ: ҳаргиз қодир нахоҳад шуд, тавона нахоҳад кард.
• عَلَيْهِ: бар ӯ, бар вай.
• أَحَدٌ: касе, ҳеҷ кас.

1. Тафсири оят:

Ин оят саволест, ки ба инсон ҳушдор медиҳад: оё инсон гумон мекунад, ки ҳеҷ кас бар ӯ қодир нест ва ҳеҷ кас ӯро ҳисоб-китоб карда наметавонад? Инсон бо сарвату мол ва қуввате, ки дорад, худро тавонманд мепиндорад ва гумон мекунад, ки метавонад гуноҳ кунад ва касе ӯро ҷазо надиҳад. Аммо ин гумон хатост, зеро Худованде, ки ӯро офаридааст, бар ҳама чиз қодир аст ва ҳатто агар инсон бисёр қавӣ ва бонуфуз бошад ҳам, Худо бар ӯ тавонотар аст. Инсон набояд ба қувва ва сарвати худ такя кунад ва фаромӯш кунад, ки рӯзе ҳамаи аъмолаш ҳисоб-китоб мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки Худо бар ҳама чиз қодир аст ва ҳеҷ кас аз ҳисоб-китоби Ӯ гурехта наметавонад.
• Қувва, сарват ва мақоми дунёӣ набояд инсонро ба ғурур ва худписандӣ водор кунад.
• Ин оят моро ба тавозуъ, тавба ва амалҳои нек даъват мекунад, зеро ҳамаи мо ба Худо ниёз дорем ва рӯзе ба назди Ӯ бармегардем.
• Инсон бояд аз гуноҳ бипарҳезад ва бидонад, ки Худо ҳамеша назораткунанда ва ҳисобкунанда аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба адолати Худо бовар дошта бошем ва аз Ӯ битарсем, то дар дунё ва охират комёб шавем.