سوره شمس — آیه 10

معانی کلمات:

• «خابَ»: زیانکار شد، نومید گردید.
• «دَسّیٰها»: نفس خود را پنهان کرد و با گناهان و معاصی آن را پست و حقیر گردانید.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در آیات پیشین به پدیدههای بزرگ آفرینش مانند خورشید، ماه، روز، شب، آسمان و زمین سوگند یاد کرده و سپس به نفس انسانی و کمال آفرینش آن اشاره نموده است. او راه خیر و شر را به انسان نشان داد و او را مختار ساخت. در این آیه میفرماید: به یقین کسی که نفس خود را با آلوده ساختن به گناهان و پیروی از هواهای نفسانی پنهان و تباه کرد، زیانکار و نومید گردید. چنین کسی استعدادهای پاک انسانی خود را دفن نمود و فطرت پاک خویش را با معاصی لکهدار ساخت و در نتیجه از رستگاری محروم ماند.

فواید و پیامهای آیه:

• پاک نگهداشتن نفس از گناهان، رمز رستگاری و سعادت انسان است.
• انسان در برابر تزکیه نفس خود مسئول است و نباید استعدادهای الهی را با معصیت نابود سازد.
• زیان واقعی، زیان روح و جان است نه از دست دادن مال و منال دنیا.
• این آیه انگیزهای قوی برای پرهیز از گناه و روی آوردن به طهارت باطن و تقوا فراهم میسازد و نشان میدهد که اسلام دین پاکی و اصلاح نفس است.