Сураи Аш-Шамс — Оят 10

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «خَابَ»: зиён кард, ноумед шуд, маҳрум гардид.
• «دَسَّاهَا»: онро пинҳон кард, паст ва хор гардонад; мақсад нафси инсон аст, ки бо гуноҳу фисқ онро пинҳон ва хору зор мекунад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд қасамҳои бузург ёд кард ва баён намуд, ки ба ҳар нафс роҳи некӣ ва роҳи бадиро нишон додааст, дар ин оят мефармояд: ҳар касе нафси худро бо гуноҳу маъсият пинҳон кунад ва онро ба фисқу фуҷур олуда созад, яқинан зиёнкор ва ноумед мешавад. Яъне касе ки нафси худро тарбият накарда, онро дар торикӣ ва пинҳонии гуноҳҳо нигоҳ дорад ва ҳақиқати онро бо амалҳои бад пӯшонад, дар дунё ва охират маҳрум мегардад. Ин оят давоми ояти пешин аст, ки дар он фалаҳу растагорӣ барои касе зикр шуда буд, ки нафси худро пок ва тарбият мекунад; ва ин ҷо зиёнкорӣ барои касе зикр мешавад, ки нафси худро бо гуноҳҳо пинҳон ва хор мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки покии нафс ва тарбияти он сабаби наҷот аст, ва олуда кардани он бо гуноҳ сабаби зиён ва ноумедӣ мегардад.
• Ислом диққати инсонро ба масъулияти шахсӣ дар назди Худованд ҷалб мекунад: ҳар кас худаш нафси худро ё пок месозад ё бо гуноҳ пинҳон мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки гуноҳ на танҳо амали бад, балки пӯшонидани ҳақиқати нафс ва хор кардани он аст; ва ин боиси маҳрумият аз раҳмати Худо мешавад.
• Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷотро равшан нишон медиҳад ва моро ба тавба, ислоҳи нафс ва дурӣ аз гуноҳ ташвиқ мекунад, то ки аз зиёнкорӣ ва ноумедӣ эмин бошем.