Сураи Аш-Шамс — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• وَ — ва (ҳарфи қасам).
• النَّهَارِ — рӯз, равшанӣ.
• إِذَا — он гоҳ ки, ҳангоме ки.
• جَلَّاهَا — онро равшан кард, ошкор сохт (аз «таҷлия» — равшан кардан, ошкор кардан). Замири «ҳо» ба торикӣ ё ба замин бармегардад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба рӯз қасам ёд мекунад, он гоҳ ки рӯз бо нури худ торикиро партофта, ҳама чизро равшан месозад. Ҳангоме ки хуршед мебарояд ва рӯз оғоз меёбад, торикии шаб аз рӯи замин нест мешавад ва ҳама чиз бо нури рӯз равшану ошкор мегардад. Ин қасам ба андозае бузург аст, ки Парвардигор ба ин падидаи азими худ — рӯзи равшангар — савганд ёд мекунад, то бандагон ба бузургии Офаридгор ва нишонаҳои қудрати Ӯ таваҷҷуҳ кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Рӯз ва равшанӣ неъматҳои бузурги Аллоҳ ҳастанд, ки зиндагии инсонро имконпазир месозанд.
• Таваҷҷуҳ ба нишонаҳои қудрати Аллоҳ дар табиат имонро дар дил мустаҳкам мекунад.
• Ҳар падидаи табиат — аз рӯзу шаб то офтобу моҳ — далели вуҷуди Офаридгор ва ягонагии Ӯст.
• Инсон бояд аз равшании рӯз барои амалҳои нек ва ибодат истифода барад ва шукри неъматҳои Аллоҳро ба ҷо оварад.
• Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоташ нишонаи аҳамияти онҳо ва даъват ба андеша кардан дар бораи онҳост.