Сураи Аш-Шамс — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «نَفْس»: ҷон, нафс, яъне ҳар як шахс ва мавҷуди зиндаи соҳиби рӯҳ.

— «سَوَّاهَا»: онро дурусту комил офарид, яъне сохтори онро мувозӣ ва беайб гардонд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба ҳар як нафс ва ба он ки Ӯ онро комилу дуруст офаридааст, қасам ёд мекунад. Яъне ба ҳамаи ҷонҳо савганд мехӯрад ва ба офариниши онҳо, ки Худованд онро бо сохтори мувозӣ ва бекаммукост офаридааст. Ин қасам ба андозаи бузургии мавҷуди инсон ва арзиши нафси одамӣ ишора мекунад, зеро Аллоҳ нафсро ба шакли комил офарид ва ба он қобилияти шинохти роҳи нек ва бадро дод. Ҳамин тавр, инсон бояд қадри ин неъмати бузургро донад ва нафси худро бо амалҳои нек пок ва парвариш кунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар як инсон дар назди Аллоҳ арзиш ва қадр дорад, зеро Худованд ба нафси ӯ қасам ёд кардааст.

— Аллоҳ инсонро бо сохтори комил ва мувозӣ офаридааст, пас бояд шукри ин неъматро ба ҷо орем.

— Инсон бояд нафси худро пок ва бо амалҳои нек парвариш кунад, то ба комёбӣ ва хушбахтӣ бирасад.

— Ин оят моро ба худшиносӣ ва худсозӣ даъват мекунад, то қобилиятҳои додаи Аллоҳро дар роҳи хайр истифода барем.

— Муҳаббат ба Қуръон ва ислом дар он аст, ки инсон дарк кунад, ки Аллоҳ ба ӯ то чӣ андоза эҳтиром гузоштааст ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят кардааст.