Сураи Аш-Шамс — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• أَفْلَحَ: комёб шуд, ба мурод ва мақсади худ расид, наҷот ёфт.
• زَكَّاهَا: онро пок кард, таҳорат дод, аз гуноҳу айб покиза гардонид ва бо амалҳои некӯ парвариш дод. Замири «ها» ба нафс (худ) бармегардад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи савгандҳои бузурги худ дар аввали ин сура — ба офтоб ва рӯшноии он, ба моҳ, ба рӯз, ба шаб, ба осмон, ба замин ва ба нафси инсон — мефармояд, ки ба ростӣ комёб ва наҷотёфта аст он касе, ки нафси худро покиза гардонидааст. Яъне ӯ худро аз гуноҳу разолат ва сифатҳои зишт пок карда, бо итоат ва бандагии Худо, бо амалҳои солеҳ ва ахлоқи ҳамида онро оростааст. Худованд дар ин оят ба инсон хабар медиҳад, ки роҳи растагорӣ ва комёбӣ дар поксозии нафс аст, на дар пайравӣ аз ҳавои нафс ва хоҳишҳои нораво. Ҳар кас нафси худро бо тоат пок гардонад, ба фалаҳу наҷоти дунёву охират мерасад, ва ҳар кас онро олуда ба гуноҳ созад, зиёнкор мешавад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ислом дини покӣ ва таҳорати нафс аст; ҳар мусулмон бояд ҳамеша дар роҳи поксозии дилу нафси худ бошад.
• Комёбӣ ва наҷоти ҳақиқӣ на дар ҷамъоварии дунё, балки дар покизагии нафс ва итоати Худост.
• Худованд ба бандагони худ роҳи хайр ва бадро нишон додааст; инсон бо ихтиёри худ метавонад нафси худро пок созад ё онро гумроҳ кунад.
• Тоат ва ибодат воситаи асосии тазкияи нафс аст; намоз, зикр, садақа ва ахлоқи некӯ нафсро пок мегардонанд.
• Ин оят ба ҳар инсон умед мебахшад, ки роҳи растагорӣ барои ҳама боз аст ва ҳар кас бихоҳад, метавонад ба фалаҳу комёбӣ бирасад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон ҳамеша худро аз кибру ҳасад, ҳирсу ғазаб ва дигар разолатҳо пок гардонад, то дилу рӯҳи ӯ равшан ва осуда бошад.