Сураи Аш-Шамс — Оят 8

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Фа алҳамаҳо: Пас ба вай (нафс) илҳом кард, яъне дар дилаш ҷой дод ва фаҳмонид.
• Фуҷураҳо: Бадкорӣ, гуноҳкорӣ ва роҳи зишту нопок.
• Тақвоҳо: Парҳезгорӣ, некӯкорӣ ва роҳи покиву дуруст.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯ ба ҳар як нафс роҳи бадӣ ва роҳи некӣро фаҳмонид ва ба он илҳом кард. Яъне Худо дар фитрату табиати инсон қобилияти шинохтани нек ва бадро ҷой дод, то ки одамӣ битавонад худаш фарқ кунад, ки чӣ чиз барояш зараровар аст ва аз он дурӣ ҷӯяд, ва чӣ чиз барояш судманд аст ва онро анҷом диҳад. Ин илҳом на таълими зоҳирӣ аз берун аст, балки Худованд ин донишро дар дохили вуҷуди инсон ҷойгузин кардааст. Ҳамчунин Худо ба инсон қуввату иқтидор додааст, ки бо он метавонад роҳи фуҷурро ихтиёр кунад ё роҳи тақворо пеша гирад. Пас инсон озод аст, ки яке аз ин ду роҳро интихоб намояд, вале Худо ба ӯ имконияти шинохти ҳарду роҳро ато кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд инсонро бе ёрӣ ва бе роҳнамо тарк накардааст, балки дар дилу фитрати ӯ нурҳои ҳидоятро ҷой додааст, то ҳар кас битавонад роҳи дурустро пайдо кунад.
• Инсон дар назди Худо арзишманд аст, зеро Худо ба ӯ қобилияти шинохти нек ва бадро ато кардааст ва ин неъмати бузургест, ки бояд шукри онро ба ҷо оварем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша ба фитрати поки худ гӯш диҳем ва роҳи тақворо интихоб кунем, зеро дар ин роҳ наҷот ва комёбӣ аст.
• Қуръон китобест, ки ба амиқтарин қабатҳои вуҷуди инсон — ба дилу фитрати ӯ — муроҷиат мекунад ва роҳи саодати дуняву охиратро нишон медиҳад. Пас биёед ба ин китоби осмонӣ рӯ оварем ва аз роҳнамоии он баҳра гирем.