Сураи Аль-Лейль — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• سَعْيَكُمْ: кӯшишу амалҳои шумо.
• لَشَتَّىٰ: ҳатман гуногун ва пароканда аст; ҷамъи «шатит» буда, маънои чизҳои аз ҳам ҷудо ва мухталифро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки амалу кӯшиши бандагони Одам ҳама як хел нест, балки ба ҳам мухолиф ва гуногун аст. Баъзе амалҳо некӯкорӣ ва тоъат ҳастанд, ки сабаби дохил шудан ба биҳишт мегарданд, ва баъзе дигар гуноҳу нофармонӣ ҳастанд, ки сабаби дохил шудан ба дӯзах мешаванд. Ҳар кас дар зиндагии худ роҳе интихоб мекунад: гурӯҳе ба сӯи ризои Худо ва охират мераванд ва гурӯҳе дигар танҳо дунёро талаб мекунанд ва аз фармони Парвардигор ғофил мемонанд. Ин гуногунии амалҳо нишонаи озодии инсон дар интихоб ва масъулияти ӯ дар назди Худованд аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон дарк мекунад, ки ҳаёти ӯ беҳуда нест ва ҳар амале, ки анҷом медиҳад, дар пеши Худо сабт мешавад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки роҳи некӯкорӣ ва тоъатро интихоб намоем, то сабаби раҳмати Худо ва дохил шудан ба биҳишт гардем.
• Ҳар кас масъули амали худаст ва наметавонад гуноҳи худро ба дигарон бор кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша бо худ андеша кунем: оё амалҳои мо дар роҳи ризои Худо ҳастанд ё дар роҳи нофармонӣ?
• Ва ин ки гуногунии роҳҳо дар дунё боиси он мешавад, ки дар охират низ ҷойҳои одамон гуногун бошанд: биҳишт барои некӯкорон ва дӯзах барои бадкорон.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар вақт метавонем роҳи худро ислоҳ кунем ва ба сӯи Худо баргардем, зеро ҳанӯз фурсати амал дар даст аст.